دریافت نشریه    (PDF)

زمانى که ساندينيستها در نيکاراگوئه قدرت را گرفتند و تقريبا همزمان آنتى امپرياليسم خمينى در ايران چپ ناسيوناليست ايران را خلع سلاح کرد٬ شايد هنوز ماهيت ناسيوناليستى و بورژوائى چپ آنتى امپرياليست ناروشن بود. هرچند منصور حکمت و اتحاد مبارزان کمونيست در ايندوران تنها صداى قابل شنيدن مارکسيستى در متن يک تحول مهم جهانى در نقد اين چپ الکن و غير کارگرى بود. آمريکاى لاتين و جنبشهاى مختلف و معرفه آن يکى بدنبال ديگرى به بن بست رسيدند و عمدتا با حضور گسترده تر طبقه کارگر و مبارزه کارگرى منزوى شدند. پيش از زمين لرزه تحولات شوروى و بن بست اردوگاههاى سوسياليسم موجود٬ سوسياليسم عربى و سوسياليسم لاتينى و کلا چپ راديکال غير کارگرى از نفس افتاده بود. سقوط شوروى بقاياى اين جنبش جهانى و عمدتا چپ مرکز و اصلاح طلب را به سوى دمکراسى و بازار و مکانيزمهاى آن هدايت کرد. برگشت موج چپگرائى در آمريکاى لاتين نه از حقانيت نقد اجتماعى و طبقاتى اين جنبش بلکه از ناتوانى نسخه هاى بانک جهانى و نئوليبراليسم در پاسخ به حداقل خواستهاى مردم جهان بود. مادام که سنت اجتماعى و طبقاتى نوينى قد علم نکند و روى دوش نقد همه جانبه تاريخ ماقبل خود قرار نگيرد٬ سنتهاى قديمى و از نفس افتاد دوباره جان ميگيرند و در شرايط ديگر و با نسلى ديگر و با پرچمى ديگر به ميدان مى آيند. پيروزيهاى پى در پى انتخاباتى در کشورهاى آمريکاى لاتين٬ نزديکى سران مشهور آن مانند چاوز و کاسترو و اخيرا اورتگا به رژيم اسلامى٬ زمزمه تشکيل “جبهه ضد امپرياليستى” و سخنرانى اين و آن بر مزار خمينى قاتل کمونيستها و آزاديخواهان ايران٬ مانند پتکى برسر چپ ضد امپرياليست و ناسيوناليست ايرانى فرود مى آيد. دقيقا عين صحنه اى که ياسر عرفات در کنار خمينى در بحبوحه سرکوب مردم کردستان و انقلابيون در ايران عکس ميگيرد.

اما اتفاق غريبى نيافتاده است. آقاى دانيل اورتگا ممکن است شخصا انسان شريف و طرفدار بهبود زندگى مردم شبه جزيره نيکاراگوئه باشد. سياست ايشان اما اينست که در کنار يکى از ارتجاعى ترين اردوهاى سرمايه دارى امروز٬ يعنى اسلام سياسى٬ قرار بگيرد تا امورات حياط خلوت خود را پيش ببرد. اگر مليون ايرانى و سران جبهه ملى٬ حزب توده و عمده سازمان فدائى و چپ ناسيوناليست ايران در کنار جمهورى اسلامى در متن انقلاب ايران قرار گرفتند٬ و هنوز بيشتر آنها چشم به باز شدن سفره حکومتى و شرکت در آن دارند٬ چه ايرادى دارد هم کيشان لاتينى و لبنانى و عراقى شان همين کار را بکنند؟ تفاوت حسن نصراله و امثال حزب کار ترکيه و اورتگا و چاوز و ديگران اينجا محو ميشود. يکى اسلامى است و يکى شبه لائيک. اما هر دو منافع اجتماعى و طبقاتى مشترکى دارند و دقيقا و به همين اعتبار در قلمرو سياست بين المللى و تجارت و روابط ديپلماتيک دنبال متحدين منطقه اى و بين المللى هستند.

سفر اورتگا به ايران٬ مستقل از تبليغاتى که رژيم اسلامى حول آن بپا ميکند٬ اهميتى ندارد. شايد تنها اهميت آن وارد کردن يک ضربه کارى به عمارت خيالى و خود ساخته چپ ناسيوناليست و ضد يانکى در ايران است که امروز در اشکال جديدترى و بدنبال تحولات جهانى تلاش دارد خود را در قالب چپ راديکال بازسازى کند. همينطور احساس شرمندگى بخشى از جنبش ملى اسلامى و مشخصا سازمان اکثريت که تلاش ميکند فاکتور دمکراسى را در اين بحث وارد کند٬ بيهوده تر از بيهوده است. اورتگا با مکانيزم دمکراسى قدرت را واگذار کرد و با همان مکانيزم به قدرت بازگشت. پشت اين سنگر پوشالى نميتوان قايم شد.

طبقه کارگر و نسل نوين چپ در ايران بايد با صراحت و شهامت از اين واقعه رئوس جمعبندى سياسى خود را بدست دهد:

- ماهيت کارگرى و انقلابى و مارکسيستى چپ و سوسياليسم اساسا در ضد کاپيتاليست بودن آنست. چپى که ضد سرمايه و نظم موجود نيست٬ چپى ضد کارگرى است. در کشورهاى تحت سلطه چپ مرکز و رفرميست نقشى جز پس راندن همين نقد کارگرى و کمونيستى به وضع موجود ندارد. در خيلى موارد در نقش مشاورين و سوپاپ اطمينان هاى بورژوازى در دفاع از اساس مناسبات موجود قد علم ميکنند. کمونيسم ضد کاپيتاليستى هم راسا براى بهبود و اصلاحات به نفع طبقه کارگر و کل جامعه مبارزه ميکند و هم براى تغيير بنيادى مناسبات موجود.

- موضع سوسياليستها و کمونيستها در مقابل اين رويداد سکوت نيست٬ نشان دادن ماهيت ضد کارگرى و ضد کمونيستى چپ آنتى امپرياليست است. طبقه کارگر سوسياليست در مقابل اين چپ ضد امپرياليست پرچم انترناسيوناليسم کارگرى و مارکسيستى خود را برمى افرازد. ضمن همبستگى با مبارزات کارگران در کشورهاى آمريکاى لاتين٬ ماهيت سياست مشترک احمدى نژاد و اورتگا و چاوز را افشا ميکند. خط سوسياليسم مارکسى و کمونيسم کارگرى در قبال اين رويداد تعرض به ناسيوناليسم چپ و شفاف کردن نقد سوسياليستى و کارگرى است.

- آنتى امپرياليسم يک شعار پوچ است که محتواى ناسيوناليستى دارد که در دنياى امروز با ارتجاع پست مدرنيستى توام شده است. آنتى امپرياليسم نه پرچمى عليه سرمايه دارى بلکه سنگرى در دفاع از بازار داخلى و سهم بورژوازى در اين کشورها از استثمار طبقه کارگر است.

- آنتى امپرياليسم و جنبش ضد يانکى هميشه جريانى ارتجاعى و غير کارگرى بوده است و امروز تماما جريانى است که در کنار متعفن ترين لايه هاى ارتجاع جهانى ايستاده است.

- آنتى امپرياليسم امروز پرچمى در مقابل نقد اجتماعى و طبقاتى مارکسيستى به نظام سرمايه دارى است. هر سوسياليست و سکولارى بايد با صراحت و بدون لکنت زبان اعلام کند از موضع مبارزه کارگرى؛ از موضع جنبش اجتماعى و سوسياليستى کارگران عليه سرمايه دارى در همه جاى جهان٬  آنتى امپرياليسم يک جريان بورژوائى است و پاسخ کمونيسم و سوسياليسم به آن همان پاسخى است که به کل حاکميت و نظام سرمايه دارى بطور کلى داده ميشود.

- و بالاخره بايد به طيف آنتى امپرياليستها و چپهاى صورتى و مشاور بورژوازى اعلام کرد که دکانتان را جمع کنيد. بورژوازى مشاورين پا رو زمين ترى دارد. نقد و افشاى سکوت اين چپ در مقابل اين واقعه را بايد با تعرضى سياسى و نقدى طبقاتى و کمونيستى کارگرى به اين جنبش پاسخ داد.

سوسياليسم ضد کاپيتاليستى نيازى ندارد وارد دعوا برسر نوع دمکراسى و ميزان آن در مناسبات بورژواها بشود. سوسياليسم ضد کاپيتاليستى نماينده کل آزادى و انسانيت در مقابل پيشرفته ترين قدرتهاى سرمايه دارى است. ما بعنوان سوسياليست از حقوق فردى و جمعى انسانها٬ از آزادى و برابرى٬ از رهائى جامعه از يوغ مناسبات استثمارى و اسارت بار مبارزه ميکنيم. اگر حتى از مردم  دنيا در يک رفراندم فرضى براى حقانيت دمکراسى و بازار و تقسيم قومى و قبيله اى هم راى بگيرند٬ ما به عنوان کمونيست و مارکسيست خواهان انقلاب عليه سرمايه و برپائى جهانى آزاد هستيم. اين وجه تمايز سياسى و طبقاتى جنبش کمونيستى کارگرى با هر نوع چپى است که قصد ايجاد يک “سرمايه دارى دلسوز” يا گرفتن سهم حاج فلانى را در بازار داخلى از استثمار طبقه کارگر دارد.

تراشيدن هويت ملى موقوف!

ديروز ۲۲ خرداد بود. سالروز اعتراض وسيع زنان در تهران که ارتجاع اسلامى و خواهر زينب هاى باطوم بدست به جان معترضين افتادند. اخيرا اطلاعيه اى از يکى جريانات وابسته به سلطنت طلبان ديدم که اين روز را ”روز ملى زنان ايران“ نامگذارى کرده است. پيشتر در رژيم سلطنت تلاش کردند روز کشف حجاب رضا خانى را به جاى ۸ مارس به زنان و جامعه حقنه کنند. اين سياست در دوره اخير و با تلاش زنان آزاديخواه و برابرى طلب به شکست انجاميد و خانم فرح پهلوى هم ناچارا روز ۸ مارس را تبريگ گفت و پيامى صادر کرد. 

صدور فتواهاى ملى و مذهبى در مورد زنان در چند دهه اخير کم نبوده است. در سالروز اين اعتراض بايد با صداى رسا اعلام کرد که مبارزه زنان در ايران بخشى از مبارزه جهانى براى کسب حقوق و موقعيت اقصادى و اجتماعى برابر است. روز جهانى زن دير زمانى است خود را به جامعه سرمايه دارى تحميل کرده است و يواشکى نميتوان آن را ملاخور و ملى خور کرد. لطفا هويت ملى و کاذب براى زنان در ايران نتراشيد. نتيجه اى نميگيريد. همانطور که اسلام در ايران نتوانست روز زن را اسلامى کند.

  زن نيمى از پيکره جامعه بشرى است و حقوق انسان جهانشمول است. حقوق زن نه شرقى است نه غربى٬ جهانى است. يادتان باشد! 

***       

سالهای طولانى است که کارگران افغانی در ایران در سخترین و دشوارترین شرایط ، توسط سرمایه داران استثمار میشوند. کارگران افغانیبی حقوق ترین و محرومترين بخش طبقه کارگر ايران هستند. ساعت کار طولانى٬ کار سخت و طاقت فرسا، دستمزد کمتر از کارگر متولد ايران، منشا سود سرشار سرمایه داران ریزو درشت در ایران است که علاقه وافرى به استخدام کارگر خاموش و بيحقوق دارند.

سرمایه داری در ایران از لحاظ اجتماعی هم کارگران افغانی را زير فشار قرار داده و به انزواى جامعه پرتاب کرده است. با اتهاماتی نظیر “قاتلهائی که به بزرگ و کوچک رحم نمیکنند و کودکان ایران را سر میبرند” و محروم کردن کودکان بيدفاع افغانی از درس و مدرسه تنها به بهانه افغانى بودن! فاشيسم ايرانى دستکمى از فاشيسم آلمانى ندارد.

در طرح جدید دولت٬ بجای التیام زخمهای جسمی و روانى سالهای حضورشان در ایران و بجای جبران بی حقوقی هائی که به آنان تحميل شده و فراهم کردن امکانات مثل هر شهروند ديگر٬ اقدام به اخراج گسترده آنان در دستور است. بهانه خاصى وجود ندارد. آنها افغانى هستند و شغل و کار “جوانان خودمان” را گرفتند! جرم اين کارگران ملیت است. مليتى که هيچکس خود انتخاب نميکند. آنهم اخراج به جائی که هیچ گونه امنیتی ندارد، اخراج به جائی که خانواده هائى دختران جوان شان را به خاطر تهیه نان برای دیگر اعضای خانواده میفروشند، اخراج به جائی که یک روز در زیر سلطه قوانين وحشيانه و اسلامى طالبان و روز دیگر زیر گلوله و بمبهای امریکا و متحدانش له شوند٬ اخراج به جائی که زندگی را با جنگ، بمب، گلوله وخون عادت داده اند.

اخراج کارگران و خانواده های افغانی نه تنها باعث بهتر شدن زندگی کارگران در ايران نمیشود٬ بلکه هدف این طرح رواج خرافه ملیت و ناسيوناليسم با هدف از بين بردن انسجام و اتحاد طبقه کارگر است. هدف حمايت از ما کارگران در ايران نيست٬ حمله به طبقه ما براى داغان کردن ماست. سرمايه دارى ضد کارگر است. سرمايه دارى خودى وحشى تر و ضد کارگرى تر است. ما فريب اين تبليغات را نميخوريم و اعلام ميکنيم: سود و سرمایه  مرز نمی شناسد و مبارزه با آن نیز مرز ندارد، بومی و غیر بومی ندارد. مليت و تفاوت ملى زنجير بردگى ماست. اين زنجيرها را بايد دور انداخت.

هیچ کارگری در ایران با اخراج کارگران افغانی احساس خوشبختی نمیکند بلکه به شدت آن را محکوم کرده و به این طرح اعتراض شدید داریم. هیچ انسانی در انتخاب محل تولد خویش و طوقی که به طبع آن به نام ملیت و کشور بر گردنش آویزان می کنند آگاه نیست و اختیاری نداشته است. در نتیجه افتخار کردن و تعصب داشتن به امری که در انتخاب آن هیچ اراده و آگاهی نداشته اى امری بشدت نادرست است. منتسب کردن این امر غیر اختیاری و غیر ارادی و فريب آگاهانه طبقه حاکم به انسان ها سیاست سرمايه دارى است. 

مقولاتى از قبیل زبان، فرهنگ، نژاد ، قومیت، ملیت، کشور و… مقولاتى مقدس و لاتغییر نیستند. القابى هستند که به انسان تحميلو انتساب می شوند. در نتیجه عامل تقسیم بندی و طبقه بندی انسان ها و يا مبناى هويت جمعى آنها نمی توانند قرار بگیرند و بر این اساس وحدت و یا تضاد گروه های انسانی را تعریف کرد. تقسیم بندی بر اساس ملیت و دیگر امور منتسب به آن یک تقسیم بندی سرمایه دارانه است. سرمایه داری برای آن که میان مردمان کارگر و کسانی که با کارشان سود و سرمایه آنان را افزون می کنند٬ اختلاف بیاندازد تا راحت تر اینان را سرکوب و بی حقوق و استثمار کنند٬ هويت ملى را شکل ميدهد و دامن ميزند. سرمایه داری با تزريق هويت ملى به پيکره جامعه٬ در حقيقت جوامع انسانی را مسموم ميکند.

تاريخ دوره قديم بجاى خود٬ تاريخ سرمايه دارى همواره شاهد جنگهاى خونينى است که به نام ملیت، کشور، نژاد، قوم و منافع ملى سازمان داده ميشود. به نام دفاع از “ناموس وطن”، “کیان کشور”، “منافع ملی”، “فرهنگ ملى”، خاک، “تمامیت ارضی” و… زندگى و جان انسان ها را در اصل قربانی منافع کثیف و سود و سرمایه  طبقات حاکم کرده اند.

هدف ما تغییر این سیستم است. تغییر روابط نا برابر و غیر آزاد و غیر انسانی آن است. واژگون کردن روابط مبتنی بر کار مزدی! در نتیجه ما   نمی خواهیم اندکی نمودارهای اقتصادی را بالا و پایین کنیم که شاید دراین میان مزد کارگران و طبقات مزدبگیر و زحمت کش اندکی بهتر شود بلکه ما می خواهیم تمام این مناسبات نابرابر و اسارت بار را واژگون سازیم تا جهانی آزاد وبرابر و انسانی بسازیم.

ما کارگران در ایران قويا اخراج شهروندان افغانی را محکوم کرده و همه با هم، یک پارچه میگوییم کارگران وطن ندارند!

زنده باد اتحاد طبقه کارگر

 پر توان باد همبستگی جهانى کارگران 

در پایان جنگی علیه زندگی! نتوانستند! پیروز نشدند!

آنچه که در هفقه های گذشته در جامعه شاهدش بودیم صحنه های نبردی از یک جنگ تمام عیار سیاسی بود. نام آن را عملیات مقابله با “بد حجابی” و جمع آوری “اراذل و اوباش” گذاشتند. اما در واقع جنگ رژیم آدمکشان اسلامی علیه جوانان و زنان بود. جنگی علیه زندگی و انسانیت. رژیم اسلامی بار دیگر زره پوش و نقابدار، با تمام قوا، هراسان به میدان آمد. آمد که بزند، دستگیر کند. شکنجه کند، مرعوب و نابود کند. آمد تا اعتراض و مقابله را شکست دهد. آمد اما راه حلی برای بقاء عمر سیاهش پیدا نکرد.

این جنگ قدمتی به عمر رژیم اسلامی سرمایه در جامعه اسلامزده ایران دارد. تعرض به کارگران بیکار، یورش وحشیانه به مردم زحمتکش در کردستان و ترکمن صحرا، سازماندهی قتل عام ۳۰ خرداد، و کشتارهای دسته جمعی در شهریور ۶۷، گوشه هایی از این جنگ تمام عیار علیه جامعه هستند. اما آنچه این جهاد اسلامی و ضد انسانی را از آنچه تا کنون صورت گرفته متمایز میکند شمایل نیروی مهاجم و سرکوبگر نیست. این همان رژیم لاجوردی و خلخالی و خمینی و رفسنجانی و خاتمی و احمدی نژاد است. طرف سرکوبگر همان است که بوده است. تفاوت اما در نیروی مقابل است. جنگی که در این دوران رژیم یکبار دیگر سوت یورش آن را به صدا در آورد به لحاظ نیروی اصلی رو در روی خود متفاوت است. رژیم به جنگ نسل جوان و زنان رفت. نسلی که جوان است، پر تحرک است. مدرن و امروزی است. اسلامی نیست. بر عکس آنتی اسلامی است. بدهی ای به دستگاه کٽیف مذهب و خدا و پیغمبر و اولادش ندارد. میخواهد زندگی کند. و به همین خاطر رو در روی رژیم اسلامی است. نسلی است که کوله بار شکستهای گذشته را بر دوش خود حمل نمیکند. رژیم اسلامی غرق در بحران و بن بست لاعلاج همه جانبه به جنگ این نسل رفت. آمد که بزند تا بماند. در عرض چند هفته صد هزار نفر را دستگیر کرد. به هر کس تیغی کشیدند. هدف مرعوب کردن و تسلیم کردن بود. اما موفق نشدند. زدند. دستگیر کردند. شکنجه کردند. تحقیر و توهین کردند. عقب نشاندند. اما نتوانستند بر خلاف دوره های قبلی شکست دهند. نتوانستند پیروز شوند.

آنچه صورت گرفت و اکنون به پایانش رسیده ایم یک تجربه حیاتی در زندگی سیاسی نسل جوان است. زنان و جوانان مقاومت کردند. اما تسلیم نشدند. علیرغم نا برابری جنگ شکست نخوردند. و نسلی که شکست نخورد آبدیده تر میشود. جری تر و جسورتر میشود.

  درسهای این تقابل را باید جمع بندی کرد. یک مساله بوضوح بیشتری در برابر جامعه قرار داده شد. رژیم اسلامی محتوم به شکست و نابودی است. راه پس و پیش ندارد. دوران مرگش فرا رسیده است. اما مساله حیاتی تر چگونگی پیروزی بر جمهوری اسلامی است. تجربیات اخیر نشاندهنده آن است که رژیم اسلامی نمیتواند بر این نسل غلبه کند اما برای خاتمه دادن به عمر سیاه رژیم اسلامی باید ماتریال پیروزی را فراهم کرد. و این وظیفه بر دوش جنبش کمونیسم کارگری است. شکل دادن به صف رهبران کمونیست رکن تعیین کننده ماتریال پیروزی است. باید به سرعت دست به کار شد.

 حزب کمونیست کارگری طی اطلاعیه ای درباره جدایی ما از حزب اعلام موضع کرده است. این اطلاعیه حاوی نکته جدیدی نیست و تکرار همان مواضع تاکنون اعلام شده  در قبال فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری است. پاسخ ما به این مواضع در نشریه برای یک دنیای بهتر به تفصیل منتشر شده است. با این وجود موظفيم از حقيقت دفاع کنيم و برای روشن شدن اذهان و ثبت در تاریخ به برخی نکات مطروحه در این اطلاعیه میپردازیم.  

١- در این اطلاعیه ادعا شده است که فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری در ابتدا اعلام کرده است “هیچ اختلافی” با رهبری حزب ندارد. این تلاشى برای قلب واقعیت است. عبارت “هیچ اختلافی نداریم” شاه بیت و تکيه کلام رفقای رهبری حزب در طول حیات فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری و اکنون پس از جدایی و تشکیل حزب اتحاد کمونیسم کارگری است. جامعه پلاتفرم و سخنرانيهاى ما را در همان بدو تشکيل فراکسيون ديده و شنيده و اينها موجود اند. انکار حقايق کمکى نميکند. ما هیچگاه نگفته ایم که “هیچ اختلافی نداریم.” بعنوان کمونیست های جدی که از ابتدای تشکیل این حزب در صفوف آن مبارزه کرده ایم، روشن است که اگر “هیچ اختلافی نداشتیم” فراکسیون تشکیل نمیدادیم. توجه به گوشه اى از بيانيه اعلام موجودیت فراکسیون تماما تکليف ادعاى “هیچ اختلافی نداریم” را روشن ميکند:

“فراکسيون هيچ اختلاف سياسى اصولی، برنامه اى و استراتژيک با اهداف اعلام شده کمونيسم کارگرى مبنى بر سرنگونى جمهورى اسلامى و برقرارى فورى سوسياليسم و جمهورى سوسياليستى ندارد. فراکسيون به کليه قطعنامه هاى سیاسی مصوب تاکنونى حزب پايبند است. در عين حال تدقيق سياستهاى اعلام شده حزب را در شرايط متحول امروز و ترجمه پراتيکى آن را امر و وظيفه خود ميداند.” (بیانیه اعلام موجودیت فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری)

ما اعلام کردیم که “هیچ اختلاف سیاسی اصولی، برنامه ای و استراتژیک با اهداف اعلام شده کمونیسم کارگری…” نداریم، رهبری حزب اعلام میکند که فراکسیون اعلام کرد “هیچ اختلافی” ندارد! ما از رخوت و ركود و بی برنامگی رهبرى حزب در قبال وظایف تاریخی كمونیسم، و از دنباله روى حزب از سير رويدادها حرف زديم. ما به روش رهبرى و سبک کار و بينش رهبرى نقد جدى داشتيم. ما در مورد مباحث مختلف سياسى و جارى در حزب و از جمله در باره تلقى از تحزب کمونيستى اختلاف جدى داشتيم. ٢٣ شماره نشريه “يک دنياى بهتر” اين رئوس را تا حدى توضيح داده است. کدام ناظر منصفى از این متن “هیچ اختلافی نداریم” را استنتاج میکند؟ متاسفانه رهبری حزب در هیجان “درافزوده های خود” و بخود مشغولى فراموش کرده است این حزب را منصور حکمت پایه گذاری کرده است، برنامه و اصول سازمانی حزب و کلیه مبانی و مختصات این حزب را وی تدوین کرده است. فراموش کرده است که ما از همان ابتدا در این حزب فعالیت میکردیم و بعضا از همان ابتدا در رهبری آن بوده ایم. در تدوین سیاست های آن نقش داشته ایم و در کنگره ها، پلنوم ها و نشست های دفتر سیاسی آن به سیاست ها و مصوبات آن رای داده ایم. ما با منصور حکمت “هیچ اختلافی نداریم،” با رهبری کنونی حزب، اما، اختلافات اساسی داریم. ما با سنت های حزبیتی که منصور حکمت در حزب جاری کرده بود هیچ اختلافی نداریم و با تمام قوا از آنها دفاع میکنیم. اما با اصول حزبی و سنت هایی که اکنون دارد در حزب جاری میشود اختلافات جدی داریم. ما به کلیه مصوبات و سیاست های حزب تا پلنوم ۱۴ کاملا پایبندیم و تلاش میکنیم که این سیاست ها و مصوبات را پیاده کنیم. اما با بسیاری از سیاست های رسمی و پراتیک تشکیلاتی – سازمانی رهبری حزب ظرف دو سال اخیر اختلافات اساسی داریم. آیا درک این مساله مشکل است؟ ما تا زمانی که در  حزب و رهبری آن بودیم، تلاش کردیم سیاست ها و سنت های منصور حکمت را پیاده و حفظ کنیم. یکی از اختلافات اساسی ما با رهبری کنونی حزب نیز در همین جا بود.

ما بارها در نشست های رهبری حزب اختلافات و نگرانی های خود را ابراز کرده بودیم. ابتدا به ساکن نیز فراکسیون تشکیل ندادیم. پس از بحث های “کشاف” تلاش کردیم راهی در مقابل رهبری حزب بگذاریم و به این منظور طرح رهبری جمعی و پلاتفرم “حزب رهبر، حزب سازمانده” را به  پلنوم ۲۶ ارائه دادیم. زمانی که به این نتیجه رسیدیم که رهبری حاکم بر حزب بر ادامه وضعیت موجود اصرار دارد و هر نقدى را حمله به موقعيت خود ترجمه ميکند، فراکسیون تشکیل دادیم تا در عین فعالیت در چهارچوب حزبی که خود ساخته بودیم، بتوانیم به شیوه ای اصولی و حزبی نقد خود و آلترناتیو خود را برای تغییر سیاست ها و روش های رهبری حزب به پیش ببریم. فعالیت ۶ ماه اخیر ما گواه این مساله است. “هیچ اختلافی نداریم” ممکن است بخشی از اعضای حزب را که چشم شان را بسته اند و گوش شان را گرفته اند و به شایعاتی چون “اینها سوسیالیسم را قبول ندارند” و “برنامه یک دنیای بهتر را رد کرده اند!” باور آورده اند، قانع کند و مشغول نگاه دارد، اما هر کمونیست جدی در مقابل چنین روش هایی فقط میتواند تاسف خود را بیان کند.

۲- در اطلاعيه حزب اعلام شده است که “این در واقع یک “فراکسیون پروسه” با مواضعی سیال و متغییر بود. در هر مقطع بعد از اینکه نظرات فراکسیون  مورد نقد رهبری و کادرهای حزب قرار میگرفت، فراکسیون نظرات و مباحث تازه ای را مطرح میکرد.” این ادعای دیگر رهبری حزب است. اما آیا فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری طی حیات ۵ ماهه خود مواضع اش را تغییر داد؟ بهیچ وجه. ما طی مباحث مختلف و متنوع تلاش کردیم عمق اختلافات خود با نظرات، سیاست ها و روش های رهبری حزب را مطرح و این سیاست ها و روش ها را نقد کنیم. روشن است کسی که با “هیچ اختلافی نداریم” میخواهد خود را قانع کند و دیگران را تحت تاٽیر تبلیغات وارونه خویش قرار دهد، نقدهای ما را “فراکسیون پروسه” می نامد!

این رفقا از اختلافات ما و نقد ما به سیاست ها و روش و سبک کار خود مطلع بودند. جدایی و انشقاقی که در میان رهبری حزب بسیار پیش از تشکیل فراکسیون بوجود آمده بود به همین دلیل بود. لذا تظاهر به اینکه آنها از اختلافات بی خبر بودند و خود به تز خود ساخته خویش که “ما هیچ اختلافی نداریم” باور کرده بودند، کمی مضحک است. چگونه باید باور کرد که این رفقا واقعا تصور میکردند ما “هیچ اختلافی نداریم” وقتی رفیق حمید تقوایی در آخر پلنوم ۲۶ اعلام میکند، که انتظار پایان بدتری برای پلنوم داشته اند؟ وی گفت: ما انتظار داشتیم که انشعاب شود، رفقایی بروند و پلنوم خودشان را بگیرند. ادعای “هیچ اختلافی نداریم” بر پایه بی اطلاعی اعضاء و مردم از وقایع درونی حزب استوار است. حقایق و فاکت ها را روشن کنید آنگاه تمام این عمارت فرو میریزد.

٣- يک ادعاى ديگر اطلاعيه حزب در مورد ديدگاه ما در باره انشعاب سال ٢٠٠٤ است. گفته اند: “در مراحل پايانی بنیانگذاران فراکسیون بر اشتباه خود در دوره انشعاب و  ضرورت اتحاد کمونيسم کارگری، تاکيد میکردند.”

برای پاسخ به این ادعا کافی است که نام فراکسیون را به این رفقا یادآوری کنیم: “اتحاد کمونیسم کارگری.” بازبینی شرایط و دلایل انشعاب از مدتی پیش از تشکیل فراکسیون برای رفقای تشکیل دهنده فراکسیون مطرح شده بود. تلاش برای اتحاد صفوف جنبش کمونیسم کارگری امری مهم و مطلوب برای ما بود و از همین رو نام فراکسیون را اتحاد کمونیسم کارگری نهادیم. اين بحث را ما در اين دوره طرح کرديم و البته ترديد و توهمى نداشتيم که با مقاومت خط چپ راديکال و مکتبى از هر دو سو روبرو ميشود. پس از مرگ منصور حکمت رهبری حزب نتوانست به مساله رهبری پس از منصور حکمت پاسخی درست دهد و به توصيه منصور حکمت، يعنى حفظ وحدت حزب، توجه نکرد. در متن این شرایط بود که زمینه های انشعاب فراهم گردید.

ما نیز در این شرایط سهم داشتيم و مسئوليت آن را ميپذيريم. تفاوت ما اينست که شهامت تاريخى داريم و منافع جنبش مان و ضرورت سازمان واحد کمونيسم کارگرى را مطرح ميکنيم. به ماتريال انسانى و کادرى اين جنبش توجه داريم و نقد و بازبينى را کفر نمي بينيم. اما سنت چپ راديکال اين متد را عليه موقعيت خود ارزيابى ميکند و ناچار است با ادعاهاى دلبخواهى و پرتاب مارک به یکديگر، و امروز هر دو طرف به ما، حفظ وضع موجود و موقعيت ها و منافع سکتاريستی را به منافع جنبش گسترده کمونيسم کارگرى ترجيح دهد. در اين زمينه و با کمال تاسف تا آنجا پيش رفتند که حرکت انتقادى ما را با لفظ زشت “رهبران نادم” در رسانه ها مخدوش کنند.

۴- “تصوير سازی جنگ سردی از حزب جزء ثابت فعالیت فراکسیون در تمام مدت موجودیتش بود.” پرتاب لقب جنگ سردی به ما شاه بیت تبلیغات رهبری حزب از پیش از پلنوم ۲۶ است. این عبارت متاسفانه آنقدر در ادبیات و تبلیغات حزب تکرار شده است که دیگر از مفهوم واقعی و تاریخی خود تهی شده است. هر نقدی به رهبری حزب با یک مهر جنگ سردی روبرو میشود. ظاهرا این رهبری از هر نقدی مبرا است. همین روش ها است که مورد نقد ما بوده است. اینها روش های چپ سنتی و فرقه ای است. نقد سیاسی را باید با بحث و استدلال سیاسی جواب داد.

این سیاست حزب توده بود که هر مخالف خود را مدافع بلوک رقیب و آمريکائى و مدافع سیستم جهانی سرمایه داری تلقى ميکرد. در دنياى دو قطبى کمونيسم اردوگاهى حقيقت از پيش روشن بود. حرف سومى معنى نداشت و اگر کسى طرح ميکرد يا دنبالچه همين سيستم جهانى بود و يا “تربچه پوک”! این متدولوژى اساس اش اينست که نقد را نميپذيرد و براى فرار از آن تلاش دارد هويت سياسى و اجتماعى منتقد را تخطئه کند. جنگ سرد دو رو داشت. یک روی آن تبلیغات غرب بود و روی دیگر آن تبلیغات بلوک شرق. در تبلیغات غرب هر اقدام شوروی به پای کمونیستها گذاشته میشد، و در تبلیغات بلوک شرق هم هر نقدی به نظام شوروی و نفی سوسیالیسم کاذب در این بلوک به پای جنگ سرد گذاشته میشد. آنتى کمونيسم جنگ سردى سياستى معرفه در متن رقابت جهانى و تلاشى براى حفظ منطقه نفوذ و سرکوب کمونيسم در خود غرب و کشورهاى اردوى سرمايه جهانى بود. ما هنوز بازمانده های تبلیغات ضد کمونیستی جنگ سردی را در تبلیغات بورژوازی جهانی شاهد ایم. اما اکنون دیگر اینگونه تبلیغات رنگ باخته و برد چندانی ندارد، توجه زیادی را بخود جلب نمیکند و بورژوازی جهانی نیز به روش های دیگری متوسل میشود.

اما متاسفانه اکنون شاهدیم که در حزب کمونیست کارگری هر گونه نقدی به این رهبری با پرتاب یک لقب جنگ سردی مواجه میشود و بدین ترتیب نفس نقد لوث میشود. این دیگر روش بدیعی است که توسط رهبری حزب کمونیست کارگری رایج شده است. این استاندارد دوگانه از کجا آمده است که میتوان اعضایی از رهبری حزب را به انواع و اقسام القاب و توهین ها مزین کرد، اما اگر همان اعضاى رهبرى نقدى سياسى به ليدر حزب داشتند “تبليغات جنگ سردى” سازمان داده اند؟ آيا این عملا طلب مصنونيت سياسى نیست؟

٥- ادعا شده است که “فراکسيون يک حرکت بيسابقه حزب شکني را با ظاهر دفاع از “سنت فراکسيون” بنام خود ثبت کرد که بيادماندني است.” اين فقط يک ادعا است و هيچ پشتوانه اى ندارد. ما در تمام طول فعالیت مان در حزب کمونیست کارگری از اصول حزبی و از حزبیت دفاع کردیم. حق تشکیل فراکسیون یکی از اصول حزب ما و سنت کمونیسم کارگری است. ما این حق را بارها و بارها به رهبری حزب یادآور شدیم، ولی رفقا ترجیح دادند آن را نادیده بگیرند و با توسل به بهانه های مختلف از برسمیت شناسی فراکسیون سرباز زدند.

بگذاريد بپرسيم اعلام جرائم خود ساخته توسط لیدر حزب بر علیه فراکسیون و اعضای آن در یک سخنرانى علنی، بدون اينکه حتى طى دو خط نامه “متهمین” از آن مطلع شده باشند و يا این جرائم در يک مرجع حزبى به اثبات رسيده باشد حزب شکنى است يا تشکيل فراکسيون؟

این رفقا مغایر با ابتدائى ترين اصول حزبی که پلنوم را نشست رسمی کمیته مرکزی میداند، از طریق اینترنت، و بدون اجازه دادن به اینکه حداقل یک مخالف، در مخالفت با قرار انحلال فراکسیون در مقابل کمیته مرکزی صحبت کند، فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری را غیررسمی اعلام کردند و خواهان انحلال آن شدند. ما میپرسیم: آيا دور زدن اصول و موازين تصويب قرار و اختيارات کميته مرکزى حزب شکنى است يا تشکيل فراکسيون؟ آيا کنار گذاشتن اعضاى فراکسيون از کلیه رسانه های حزبی، صرفا بخاطر اينکه عضو فراکسيون اند، حزب شکنى است يا اقدام به تشکيل فراکسيون؟ اين ليست طولانى است. اما ما قصد وارد شدن به این مجادلات را نداریم.

تا آنجا که به نقض اصول حزبى مربوط میشود، کافیست کسی قرارهای مصوب پلنوم ۱۰ را بخواند، سنن این حزب را از نزدیک دنبال کرده باشد، اصول سازمانی آن را بشناسد و با سنت کمونیسم کارگری منصور حکمت آشنا باشد تا بتواند قضاوت کند که چه کسی اصول حزبی را زیر پا گذاشته است. این روش رهبری حزب مانند سياستهاى جديدش متاسفانه هر روز دارد از کمونيسم و اصول حزبی منصور حکمت دورتر ميشود.

در خاتمه. رفقا میگویند “دو بار به ما شانس ماندن در حزب را دادند”. باید گفت اينهم حقيقت ندارد. فراکسیون از همان ابتدای تشکیل با مخالفت سرسختانه رهبری حزب روبرو شد. عدم برسمیت شناسی آن، حملات تند مداوم بهمراه اتهام روشی بود که رهبری حزب در قبال فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری اتخاذ کرد و سپس به بدنه حزب نیز سرایت کرد. جدل آنلاین صحنه های بسیار زشتی از این شیوه برخورد را به نمایش گذاشت. اعضای رهبری یکی پس از دیگری در خروجی را به ما نشان دادند. تنها راهی که در مقابل ما گذاشته شد انحلال فراکسیون، پس گرفتن تمام نقدهایمان و تاسی به رهبری و سیاست های موجود بود. سابقه و تاریخ این چند ماه موجود است. کافیست به سایت برای یک دنیای بهتر و جدل آنلاین رجوع شود و بدعت گذاری رهبری حزب در قبال موجودیت و فعالیت فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری را از نزدیک مطالعه کرد.

این ما بودیم که بیش از دو بار برای حفظ وحدت حزب پیشقدم شدیم. رفقا، بويژه رفيق حميد تقوائى، حتما يادشان نرفته و فراموش نکرده اند که در پلنوم ٢٦ چگونه ما تلاش کرديم حزب را نجات دهيم. و این تلاش ما برای حفظ حزب، در تبليغات بعدى با واژه هاى غير رفيقانه “پس گرفتند” و امثالهم مواجه شد. پیش از جدایی نیز یک بار دیگر برای ممانعت از جدایی تلاش کردیم. پلاتفرم جدیدی به رهبری حزب ارائه دادیم تا شاید با برسمیت شناسی فراکسیون، تنش درون حزبی را کاهش دهیم و امکان فعالیت در فضایی سالم و رفیقانه را در درون حزب برای فراکسیون مهیا کنیم. این تلاش ما نیز با شانه بالا انداختن لیدر حزب و دفتر سیاسی روبرو شد. باز از ما خواسته شد که فراکسیون را منحل کنیم. رهبری حزب حتى حاضر به تشکيل جلسه با اعضاى رهبرى فراکسيون براى طرح پيشنهادات و يافتن يک راه برون رفت به نفع اتحاد حزب نشد و تشکيل جلسه را مشروط به انحلال فراکسيون نمود.

رهبری حزب خواهان خروج ما بود. این را با هزار و یک زبان بیان کرد. روش ها و سیاست های رهبری چه پیش از تشکیل فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری، چه پس از آن و اکنون نیز در فبال تشکیل حزب اتحاد کمونیسم کارگری بیانگر این واقعیت است که رهبری حزب روز به روز بیشتر به مواضع چپ رادیکال عقب نشینی میکند. ما از اين عقب نشينى نه خوشحاليم و نه مايليم حزب کمونيست کارگرى اين راه را تا آخر برود. ما همچنان تلاش خواهیم کرد که مناسبات دو حزب بر مبنایی متمدنانه و رفیقانه پایه گذاری شود. این بنفع جنبش کمونیسم کارگری است. امیدواریم که حزب کمونیست کارگری نیز چنین کند.

حزب اتحاد کمونيسم کارگرى

 ١٠ ژوئن ٢٠٠٧  

يک دنياى بهتر: اولين کمپين حزب به معرفی خود اختصاص دارد. هدف و چهارچوب اين کمپين چيست؟

علی جوادی: ما یک حزب جدید ایجاد کرده ایم. حزبی برای سازماندهی انقلاب کارگری. حزبی برای پیروزی کمونیسم در ایران. حزبی با پرچم کمونیستی منصور حکمت. ما گروه فشار نیستیم. سازمان پخش حقایقی در باره جامعه و طبقات نیستیم. یک حزب سیاسی مدعی تصرف قدرت هستیم. برای پیشبرد اهدافمان نیازمند قوی شدن هستیم. نیازمند نیروی کادری لازمی هستیم که کل این نقشه عمل را متحقق کند. بدین منظور نیازمند آن هستیم که حزب را به جامعه معرفی کنیم. تفاوت و ویژگی های آن را به جامعه معرفی کنیم. ما رگه معینی در جنبش کمونیسم کارگری هستیم. روشن بین و شفاف. با برنامه و نقشه عمل کمونیستی منصور حکمت. این حزب اکنون در جامعه موجود نیست. باید ساخته شود. هیچکدام از احزاب کمونیستی کارگری چنین جایگاهی را ایفا نکرده اند. “چپ” و “راست” این جنبش از خط رسمی کمونیسم کارگری منصور حکمت دور شده اند. امروز حزب جدیدی ایجاد شده است که میخواهد کمونیسم کارگری را بمٽابه یک نیروی واحد و فشرده، مجهز و متحد کند. حزب اتحاد کمونیسم کارگری پدیده ای جدید و نو در صفوف جنبش کمونیسم کارگری است. ضعفها و کاستی های این جنبش را میشناسد. علل عدم پیشروی جدی کمونیسم کارگری در این شرایط را میشناسد. راه حل و نقشه عمل پیشروی را در اختیار دارد. حزب اتحاد کمونیسم کارگری حزبی متفاوت است. کم توقع نیست. مدعی است. رادیکال و افراطی است. اما زمینی و سازمانده و تغییر دهنده است. ما آمده ایم تا موقعیت و شرایط جنبش کمونیسم کارگری را تغییر دهیم. ما میخواهیم که به نیروی اصلی کمونیسم کارگری تبدیل شویم.

یک رکن مهم ایجاد چنین حزبی تلاش برای سازماندهی و متحد کردن فعالین کمونیسم کارگری است. کمپین معرفی حزب تلاشی برای شناسایی و معرفی مختصات چنین حزبی به کل جنبش کمونیسم کارگری و مردم آزادیخواه و برابری طلب است. ما میخواهیم این حزب را با قدرت تمام به میان جامعه ببریم. ما حزب آن گرایشی در جنبش کارگری هستیم که هدفش نابودی نظام سرمایه داری و استقرار فوری سوسیالیسم است. ما میخواهیم خطاب به کارگران سوسیالیست و رادیکال بگوئیم که به حزب خودتان بیپوندید. ما میخواهیم به آنها بگوئیم که حزبی به میدان آمده است که در عین تشابه با سایر احزاب کمونیستی کارگری تفاوتهای معین و روشنی با آنها دارد. سکتاریست و فرقه ای نیست. تفرقه افکن نیست. متحد کننده است. جنبش اش را میشناسد. مصالح عمومی جنبش اش خط راهنمایی آن است. نیروی متحد کننده جنبش کمونیسم کارگری است. چسب اتحاد گرایش رادیکال و سوسیالیستی در صفوف طبقه کارگر است. ما میخواهیم که شبکه ها و محافل سوسیالیستی کارگری را متحد کنیم. ما میخواهیم که چسب این اتحاد باشیم. یک هدف این کمپین معرفی مختصات چنین حزبی است.

امروز جامعه دستخوش تحولات عظیمی است. جنبش سرنگونی طلبی توده های مردم اصلیترین امکان و توان برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی است. این جنبش فاقد رهبری و هژمونی سیاسی است. تحکیم هژمونی چپ و کمونیسم بر این جنبش محتوم نیست. ما میخواهیم هژمونی کمونیسم را بر این جنبش تامین کنیم. ما میخواهیم سرنگونی رژیم اسلامی را با پیروزی کمونیسم همراه کنیم. ما میخواهیم کاری کنیم که سرنوشت جامعه را احزاب سنتی و حاشیه ای تعیین نکنند. ما میخواهیم آینده را از همین امروز بسازیم. ما میخواهیم صفی از رهبران کمونیست را در جامعه شکل دهیم که در مقام نیروی رهبری کننده جامعه را قطبی کنند. ناسیونالیسم و ملی اسلامی ها را کاملا کناری بزنند و امید و آرزوی مردم را در پس جدال سرنگونی رژیم اسلامی متحقق کنند.

  اما در مورد ابعاد این کمپین. ما یک کمپین سه ماهه را اعلام کرده ایم. این کمپین دو رکن دارد. یکی معرفی حزب به کارگران و مردم و دیگری عضو گیری و ساختن حزب در همین پروسه. رویکرد ما در این کمپین جلب نیروی وسیع جدید کمونیسم کارگری به حزب اتحاد کمونیسم کارگری است. تکیه ما در این کمپین اساسا گسترش صفوف کمونیسم کارگری است. سیاست عضوگیری ما در رقابت با احزاب کمونیستی کارگری استوار نیست. ما میخواهیم گسترده شویم اما این گسترش را اساسا در گسترش صفوف جنبش کمونیسم کارگری جستجو میکنیم. ما میخواهیم کاری کنیم که این جنبش گسترده و به نیروی اول در جامعه و در تقابل با جنبشهای اجتماعی راست

تبدیل شود. ما نمیخواهیم طول و عرض دیگران کوچک شود، بر عکس ما بزرگی و گسترش خودمان را در گسترش جنبش مان جستجو میکنیم. 

يک دنياى بهتر: ايا حزب ما حزبى کمپينى است يا کمپين هم در کنار فعاليت روتين کمونيستى اش دارد؟

علی جوادی: ما حزب کمپین ها نیستیم. کمپین یک تمرکز دوره ای و معین را در پیشبرد سیاستهای ما دنبال میکند. کار روتین کمونیستی ما کار دائم و همیشگی ماست و در هر شرایطی آن را دنبال میکنیم. اتفاقا ما در عین کار اجتماعی و ماکرو و حتی در دوره هایی که کمپین معینی را دنبال میکنیم بر کار روتین کمونیستی تاکید دو چندان میکنیم. بر عکس کمپین های ما به ابعاد کار روتین ما گسترش بیشتری می بخشند. امکانات ما را برای انجام کار روتین و همیشگی مان افزایش میدهد. ما کمونیستیم و گسترش کار روتین کمونیستی یک کار دائم و تعطیل ناپذیر ماست.  

همانطور که قبلا اشاره کردم یک هدف این کمپین ساختن اندامهای حزب در پروسه پیشبرد این اهداف مرحله ای است. ما میکوشیم که واحدهای حزبی را چه در داخل کشور و چه در خارج کشور در این پروسه شکل دهیم. حزبی که باید معرفی شود حزبی است که در عین حال باید اندامهایش ساخته شود. واحدهای کشوری اش شکل بگیرد. واحدهایش در داخل و خارج شکل بگیرند. حزب اتحاد کمونیسم کارگری را در عمل مبارزاتی در کمپین معرفی و عضو گیری حزب شکل ميدهيم.

يک دنياى بهتر: چه انتظارى از اعضا و کادرها و دوستداران حزب در اين کمپين هست؟

علی جوادی: در درجه اول از همه اعضا و کادرهای حزب انتظار میرود که با قدرت این کمپین را در دست بگیرند. واحدهای حزبی را شکل دهند. مختصات و ویژگی های حزب ما را به جامعه معرفی کنند. سمبل و نمونه چنین خط مشی و سیاستهایی باشند. یک تاکید حزب ما تماس و گسترش رابطه کمونیستی در پیرامون و محل خود و محیط زیست و تماس مستقیم است. اگر چه یک رکن کمپین معرفی حزب و عضو گیری تبلیغ در سطح ماکرو و اجتماعی است. اما حلقه نهایی چنین کمپنی تماس مستقیم و حضوری و مستقیم با فعالین کارگری و رهبران عملی و فعالین کمونیست در محل است. انتظار حزب از تمامی اعضا و دوستداران حزب این است که بیشترین تماس را با فعالین عملی و کمونیست در روابط اجتماعی ایجاد کنند. نشریات و ادبیات حزبی را وسیعا توزیع کنند. حزب را در محل زیست خود به جامعه معرفی کنند. در پاسخ به سئوالات و مسائل گرهی مورد نظر این فعالین در روی آوری به حزب کوشا باشند. وظایف و انتظارات مشخص تر هر واحد و ارگان حزبی را در رهنمودهای مشخص تر دنبال خواهیم کرد.

ما این کمپین را به صورت مدرن و امروزی به پیش خواهیم برد. شاخص های موفقیت این کمپین را مشخص کرده ایم، انتظارات و توقعات حزب را روش کرده ایم و در هر لحظه به موانع و مشکلاتی که باید پاسخ داد، خواهیم پرداخت. انتظار رهبری حزب از اعضا و کادرها این است که حزب را به خیابانها ببرند. حضور حزب را در مجامع کارگری و کمونیستی تامین کنند. حزب را در اعتراضات دخیل کنند. در مجادلات سیاسی حزب را نمایندگی کنند. ضرورت و مطلوبیت پیوستن به این حزب را توضیح دهند. قانع کنند. متشکل کنند. بسیج کنند. و عضو بگیرند. حزب ما دارای شخصیتهای شناخته شده و محبوبی است. این شناخت و محبوبیت را باید به سرمایه معرفی حزب و گسترش کمپین عضو گیری تبدیل کرد.  

يک دنياى بهتر: فراخوان فشرده اين کمپين خيلى کوتاه چيست؟ 

  علی جوادی: فراخوان من بطور فشرده دعوت از همه کسانی است که برای پیروزی کمونیسم و کارگر و آزادیخواهی مبارزه میکنند، به این حزب است. این یک حزب تمام عیار سیاسی و مدرن کمونیستی است. این حزب شماست. این حزب تمام کسانی است که خواهان یک دنیای بهتر هستند. این حزب تمام کسانی است که جامعه سرمایه داری و مذهب زده را دون شان انسان ميدانند. این حزب تمام کسانی است که هویت انسانی آحاد جامعه مبنای هویتی تلاششان است. این حزب خوشبختی و سعادت و انسانیت است. به حزب خودتان بپیوندید!    

در سنندج ازکارگر زندانی با گلباران و غرق در بوسه و بوق ممتد ماشینها در خیابانهای شهر استقبال شد!

زمان: ساعت حدود ۸ صبح

مکان: سنندج میدان بسیج – جلو دادگاه

کارگران و اعضای اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار در دسته های دو نفره و چند نفره خودشان را جلو دادگاه ميرسانند. حضور خانوادهها، زنان، کودکان، کارگران جالب توجه است. تازه رسیده ها قبل از سلام و احوال پرسی، بقيه را که چند دقیقه زودتر از آنها آمده اند را سوال باران میکنند، چی شد؟ آیا امروز میاورنشان دادگاه؟ آیا آزاد میشوند؟ و…. و جواب دریافت میکردند معلوم نیست فلانی و فلانی رفتند تو ببینیم چی میشه. در محوطه دادگاه بحث دیگری نیست به جز کارگر، شیث، صدیق، اتحادیه، اول مه٬ انعکاس جهانی قضیه اول مه سنندج. دو نفر از اعضای اتحادیه توی دادگاه هستنند. بقیه لحضات سخت انتظار را بی کار ننشستند. حرف میزنند٬ راه کار میدهند٬ بحث میکنند. همه بحثها روی کلمه کارگر و همبستگی و اتحاد است. ساعت حدود 10:45 دقیقه صبح است. با اشاره یکی از کارگران نگاها همه به طرف خیابان دوخته میشود. مینی بوس سفید رنگ دادگاه کنار خیابان ترمز میکند. این نشانه این است که زندانی آوردند به دادگاه. همه نگاها به درب مینی بوس است تا درب باز نشه افراد داخل مینی بوس دیده نمیش چون مینی بوس معمولی نیست و مخصوص حمل زندانی است. درب باز میشه چهره خندان صدیق و شیث را میبینیم که دستبند به دست از مینی بوس پیاده میشوند. همه بلند میشوند تا به طرف به طرف مینی بوس بروند. قدمهای استوار و چهره های خندان و دست تکان دادن این دو نفر و هجوم یک لحظه کارگران و خانواده ها به طرف مینی بوس نگاها را معطوف خود میکند. سرباز و ما مورینی که همراه آنان هستند هنوز 200 متر مانده که به جمع برسند داد میزنند کسی جلو نیاد! با سرعت سرسام آوری سعی میکنند آنان را به داخل دادگاه بکشانند!

از قدرت کارگر میترسند. فورا دور صدیق و شیث حلقه میزنند. بازار ماچ و بوسه رونق پیدا میکند. ازدیاد جمعیت باعث میشد تعدادی با اشاره دست و از دور بوسه و ابراز احساساتشان را به کارگران دستبند در دست برسانند. فضای جالبی بود! ساعت حدود 11.30 دقیقه صبح یکی از کارگران خبر میآورد که برای هر کدام وثیقه 50 میلیونی گذاشتند. نگاها به هم دوخته میشود. همه کارگر، تازه بیشتر آنها هم یا بیکار یا اخراجی٬ با این استثمار کارگر در ایران، کارگر وثیقه اش کجا بود؟ خانه و کاشانه اش کجا بود؟ حقوق یک ماه کارگر کفاف اجاره خانه اش نمیشه. وثیقه اش کجا بود؟ کارمند هم قبول نمی کردند که ضامن بشه.

بلا خره بعد از 30/40 دقیقه دو تا سند آماده میشه. تازه این اول کاره باید به تائيد کارشناس دادگاه برسه و کارشناس ملک مورد نظر را ببینه. بعد از آن هم سند را ببری اداره ثبت و اسناد و آن را گرو بگذاری. وقت تنگ است باید دست به کار شد. کارگران تقسيم شده اند. تعدادی به دنبال کارشناس تعدادی به طرف ثبت.

ساعت حدودآ 1 بعد ظهر است و کارگران را دوباره به زندان منتقل میکنند. نگاها همه به اطراف دادگاه است تا بچه های که به دنبال کارها رفتند بر گردند. ساعت حدود 1.40 دقیقه است. همه نگران و ناامید که امروز هم آزاد نمیشن. 10 دقیقه بعد یکی از خواهران صدیق به همراه دو نفر از راه میرسند نامه را جلو دادگاه در حالی که دادگاه تعطیل میشد به قاضی داد. اول قبول نمیکرد. بعد از جر و بحث و خواهش بلاخره پذیرفت که نامه صدیق را امضا کند. همه خوشحال داشتند محیط دادگاه را ترک میکردند که بقیه افرادی که به دنبال کار شیث رفته بودند بر  گشتند و گفتند که کارشناس گفته وقت ندارم و بعد ظهر ساعت 5 بیایید. و این یعنی شیث امشب هم در زندان میماند.

درنگ جایز نبود باید افراد خودشان را به جلو زندان مرکزی برای استقبال از صدیق میرساندند. خیلی سريع کارگران و خانواده ها در ماشینها جا گرفتند و تلفن زدنها در مسیر زندان شروع شد. فقط یک جمله صدیق آزاد میشه٬ خودتو به جلو زندان مرکزی برسان و شماره بعدی. ساعت حدودآ 2.30 بود که به جلو زندان رسیدم. زیاد طول نکشید که جلو زندان مملو از جمعیت شد. تعدادی از اعضای اتحادیه با فراهم کردن گل وشیرینی و ساندویچ خود را به جمعیت رساندند. با تقسم گلها میان جمعیت و پذیرائی از آنهائی که از صبح جلو دادگاه بودند منتظر خروج صدیق شدیم. جمعیت بیشتر از 150 نفر میشد. لحظات سخت انتظار با اینکه واسه همه عادی شده بود چون حدود یک ماه در جلو دادگاه این انتظار را کشیده بودند باز هم سخت میگذشت. تا اینکه ساعت حدود 4 بعد ظهر بود که درب زندان باز و صدیق با چهره خندان از زندان آمد بیرون. شور وهیجان آنقدر زیاد بود که صدیق دسته گلی را که توسط نایب ریس اتحادیه به او تقدیم میشد به زور توانست بگیرد. همان لحظه اولیه خروج صدیق بر شانه های یکی از کارگران بلند شد و همه نیز با شاخه های گل او را همراهی و گل باران کردند.

بعد از طی 200 متر صدیق پائین آمد و در آغوش گرم همسرنوشتانش قرار گرفت. اعضای خانواده صدیق و کارگران همه او را بغل و غرق در بوسه کردند و به پایداری و استقامت و تحمل او درود گفتند. بغل گرفتن فرزندانش هر دو با هم در میان جمعیت جالب بود. صدیق سوار ماشین شد. جمعيت هم همراه او در خیابانهای شهر بوق زنان و دست زنان و سوت زنان بعد از طی کردن چندین خیابان صدیق را به منزل پدرش بردند. دوباره صدیق بر بالای دست گرفته شد و در عرض کوچه منزل پدرش دوباره گلباران شد. حضور همسایه ها در کوچه و درپشت بام و جلو پنجره و در بالکنها دیدنی بود. جمعيت توسط صدیق و خانواده اش به داخل هدایت شدند. همه غرق در شادی بودند. هر طور بود البته به زحمت جمعیت در داخل منزل جا شدند. بعد از تنفسی کوتاه یکی از اعضای اتحادیه شروع به صحبت کرد و از حضور همه در این مدت بخصوص مدتهای طولانی در جلو دادگاه و تجمعات تشکر کرد و از صدیق و شیث به عنوان رهبران واقعی و افتخارات طبقه کارگر نام برد.

بعد از چند لحظه صدیق از میان جمعیت بلند شد و ضمن تشکر از همه بخصوص اعضای اتحادیه و هیت مدیره اتحادیه٬ دستگیری و بازداشت خود را در راستای احقاق حقوق طبقه کارگر و به رسمیت شناختن حقوق کارگر دانست و گفت برای به دست آوردن خواستهایمان باید هزینه بدهیم و دستگیرى و بازداشت ما هم هزینه ای بود که باید داده میشد تا به دنیای سرمایه داری این را گوشزد کنیم که طبقه کارگر به میدان آمده و اصلا هم کوتاه نخواهد آمد.  مصرانه پیگیر خواستهایمان خواهیم بود و کارگران را به اتحاد بیشتر در مقابل مشکلات دعوت کرد. بعد از آن مادر صدیق در سخنان کوتاهی گفت؛ صدیق جان در نبود تو همیشه خونه ما اینطوری شلوغ بوده و یک لحظه من و همسر و خواهر و بچه هایت و پدرت را تنها نگذاشته اند و از جمع نهایت تشکر و قدردانی کرد.

منتظر گزارش آزادی شیث امانی رئیس اتحادیه کارگران اخراجی و بیکار هم باشید.

 *** 

شخصی که از اسرائیل به آمریکا مهاجرت کرده بود اظهار میداشت زمانی که فرزندش در بیمارستانی در اسرائیل متولد شده بود٬ کسی در همان بیمارستان روی حساب سالم و بدون نقص فیزیکی بودن کودک به او گفته بود که این نوزاد وقتی رشد کند و بالغ شود٬ سرباز خوبی برای وطنش خواهد شد. آن شخص میگوید چرا باید فرزند انسان از همان بدو تولد سرباز به حساب بیاید که بخواهد جان میلونها انسان و کودک دیگر را که همواره  با بمب وموشک و مواد انفجاری در کوچه و بازار و اتوبوس تهدید میشوند٬ حفظ کند؟! این سرنوشت از قبل تعیین شدۀ “بکش تا کشته نشوی” برای کودکان اسرائیلی  چه ثمر و چه خوبی خواهد داشت؟ حاکمان مرتجع کشورهای عرب زبان و سران جمهوری اسلامی ثروتهای بیکرانی در اختیارشان دارند و مادامی که این زخم کهنه باز است٬ آدم کشهای حماس و حزب الله و امثالهم حضور خواهند داشت و حکومتهای آدمکش منطقه از بابت آن به وجود و حضورشان مشروعیت خواهند بخشید.

چگونه میشود به این وضع خاتمه بخشید؟ آیا حاکمان اسرائیل عملاً مملکت و مردمشان را با همان سیاست “بکش تا کشته نشوی” اداره نمیکنند؟ چه کسانی فکر میکنند که سیاست “بکش تا کشته نشوی” دوستی با مردم اسرائیل است؟ سیاستی که بطور عینی نه تنها نمیتوان با آن پایان خوشی را به مردم اسرائیل وعده داد بلکه خطر را برایشان روز افزونتر میتوان کرد. چه کسی واقعاً میتواند در ادامه این سیاست سرنوشت خوبی برای مردم اسرائیل در چشم اندازش داشته باشد؟   دیگر دارد کار به تهدیدهای اتمی هم میکشد. تا کنون رفسنجانی و احمدی نژاد این را به زبان آورده اند. سران کشورهای مردم عرب زبان هم با درجات و مراتب خصومتی که میتوانند در دل مردم عرب زبان نسبت به “یهودی” ایجاد کنند٬ قادر به ادامه حکومتشان بر آن مردم میباشند. فرمول سیاسیشان برای تداوم بخشیدن به حکومتشان تا کنون این بود. حال بدیهی است که آنها هم به فکر “انرژی اتمی” باشند.

بخش مهمی از جهان متمدن و از جمله سرنوشت مردم اسرائیل میرود زیر تهدید اتمی. آنهم بدست کسانی که از قبل تهدید کرده اند و طرف مقابل هم بیش از اندازه کافی ماده و زمینه برای اینکه آنها خواست “انرژی اتمی” شان را توجیه کنند برایشان فراهم آورده است. وضعیت  خاورمیانه رو به تهدید و مخاطره بیشتر و افزونتر میرود. تاَثیر آن جهانی خواهد بود. تاَثیراتی شوم که بشریت وقتی از سر گذراند و تجربه اش کرد از یاد آوریش به خود شرم میکند که چرا دیر جنبید. موضوع تنها دلسوزی برای مردم فلسطین نیست که گویی سعی دارند دنیا را به نحوی به سرنوشت سراسر ماتم و فلاکت بی انتهای این مردم بی خیال کنند. انگار قرار است چندین میلیون مردم در یک گوشه کره زمین تا زمانی که پایانش متصور نیست اینطوری زندگی کنند! هیتلر و همکارانش هم برای مدتی تعداد زیادی از مردم آلمان و چند کشور دور و برش را به سر نوشت  مردم منتسب به یهود و رهسپار اردوگاهای مرگ بی خیال کرده بودند!

استقلال فلسطین متضمن صلح پایدار خواهد بود. بشریت متمدن و در پیشاپیش آن مردم اسرائیل میتوانند با اصرار و ابرام بر خواست صلح و استقلال فلسطین٬ این تهدید روز افزون و مخاطره آمیز را از سر مردم اسرائیل و منطقه بر دارند. صلح بر اساس توافقهای به هر حال پروگرسیوی که بخشی از آن انجام گرفت و با کشته شدن اسحق رابین متوقف شد امکان پذیر است. استقلال فلسطین و صلح پایدار سر زخم کهنه را خواهد بست. سران جمهوری اسلامی٬ حماس٬ حزب الله و حکومتگران بر مردم عرب زبان از همین زخم کهنه تغذیه میکنند. این حکومتها با ثروتهای بیشمار و پولدارهای دور و برشان در توافق و یا فرقی نمیکند٬ در عدم توافق با هم روی باز ماندن این زخم سرمایه گذاری میکنند.

   مطالبه استقلال فلسطین که خود متضمن پایدارترین صلح و از مهمترین فاکتورهای تغییر مثبت سرنوشت خاورمیانه است٬ دقیقاً در برابرآندسته از حکومتهایی باید قرار داده شود که در معادله قدرت در خاورمیانه از موقعیتی برخوردارند که زیر بار رفتن آنها امکان عملی شدن این مطالبه را تضمین میکند. دول حاکم اسرائیل٬ دول حاکم غرب و در راَس همه آنها  حاکمان آمریکا. باید این حکومتها را زیربار تاَمین این مطالبه برد. بشریت متمدن با کاربست این نظر منصور حکمت به آینده خودش خدمت میکند.  

پاکستان٬ طالبان و جمهوری اسلامی!

 حضور نظامی آمریکا و ناتو در افغانستان ابعاد تراژیکی به خودش گرفته است. یک تراژدی سیاسی- نظامی دیگر که به نوعی مسخره هم به نظر میرسد. دولت پاکستان از طرفی  کارخانه های طالبان سازی مملکتش در ظرفیت کامل کار میکنند و هم زیر فشار آمریکاست که کارخانه ها  را تعطیل کند! آمریکا در دره ها و گدارهای کوههای افغانستان به دنبال شکار طالبان است در حالیکه کارخانه طالبان سازی در خاک پاکستان چندین برابر تعداد شکار های ارتش آمریکا و ناتو تولید میکنند! زمانی خود آمریکا به اتفاق سران حکومت و خرپولهای عربستان و حکومت پاکستان همین کارخانه ها را تاَسیس کرده بودند. حالا برای حکومت پاکستان نه عدم حمایت از طالبان مقدور است و نه در گردونه قدرت در پاکستان سیاست تعطیل کارخانه های طالبان سازی میتواند زمین سفتی برای سر پا ایستادن پیدا کند. در مناطق مرزی پاکستان و افغانستان اوضاع  بگونه ایست که سران قومی و مذهبیِ مردم منتسب به پشتون با اقتدار و با پشتوانه مالی حاصل از قاچاق تریاک افغانستان مدیریت کارخانه های طالبان سازی را به عهده دارند. در استان بلوچستان پاکستان هم قدرت محلی در دست سران قومی و مذهبی است که وجودشان به نا بسامانی اوضاع در آن منطقه دامن میزند. هر گونه تلاش برای تغییر معادله قدرت منطقه ای از جانب دولت حاکم پاکستان موضوع تجزیه پاکستان را جلوی صحنه  سیاست درآن کشور میراند. یک گزارش تصویری از منطقه دارای پاکستان آنجا را به مثابه بزرگترین بازار قاچاق و خرید و فروش انواع سلاحهای مخرب در جهان اعلام میکند. هم اکنون نیز تجزیه پاکستان به سه کشور و جدّیت آن موضوع مورد مناقشه  برخی محافل سیاسی داخل و خارج پاکستان در ارتباط با سرنوشت سیاسی آن کشور است. برخی فعالین سیاسی مربوط به این محافل صرف نظر از اینکه به چه نحله معین سیاسی منتسب باشند٬ تجزیه پاکستان را به عنوان راه حل معضل موجود توصیه میکنند. در قسمتهای شمالی و عمدتاً فارسی زبان افغانستان نیز جدیداً یک نوع ناسیونالیسم با مشخصه “خراسان بزرگ” در ضدیت با نام افغانی و افغانستان در حال سربلند کردن است. این نغمه شوم  را جمهوری اسلامی برای گسترش دامنه نفوذش در افغانستان آواز میدهد. به هر حال از آنطرف هم همچون عراق به جز بوی خون و آتش و انفجار و دود نمی آید. حاکمان منطقه و نیروهای ارتجاعی موجود با پشتوانه سلاحهای بیشمار به انضمام سیاست میلیتاریستی آمریکا چشم اندازی به جز گسترش دامنه جنگ و بی خانمانی مردم و هیچ انگاشته شدن زندگی شان در مقابل دیدگان بشر قرار  نمی دهند. تنها کشوری که در آن انزجار و نفرتی عمیق٬ گسترده و آشکار در وجود مردمش نسبت به حکومت مذهبی آن وجود دارد٬ ایران است. مهمتر اینکه پتانسیل و نیروی محرکه این انزجار٬ علیرغم همه تمهیدات حکومت و سیاستهای بازدارنده اپوزیسیون پرو غرب و پرو رژیم٬ دارای قابلیت سازمان یابندگی و سرنگون سازی جمهوری اسلامی است. اعتصابات و اعتراضات روز افزون در مقابل حاکمیت جمهوری اسلامی دلیل اثبات این قابلیت است. سرنگونی جمهوری اسلامی به دست مردم  شوک عظیمی به دنیای اسلام سیاسی از هر نوع و شکل و شمایلش وارد خواهد نمود. تمام معادلات خانمانسوز موجود را دستخوش تغییر خواهد کرد. زمینه حضور و رشد نفرتهای قومی و فرقه گرایی مذهبی را در نزد مردم منطقه بطور قابل ملاحظه ای خواهد زدود. جمهوری اسلامی یکی از مهمترین عوامل  بال و پر گشودن عفریت فرقه گرایی مذهبی و انشقاقهای قومی در ایران و به همان شدت در کل منطقه٬ علی الخصوص در پاکستان٬ عراق و افغانستان و لبنان است.  شناخت قابلیتها و مکانیزم سازمان یابی برای سرنگونی جمهوری اسلامی وظیفه عاجل کمونیسم کارگری است.   

ملا  دانشمند و اسلام بی نقاب!

روی منبر نشسته و دلش از دست مردم خون است. با همان ورجه ورجه ها و به چپ و راست تاب خوردنهای مختص آخوند ها روی منبر٬ شاکی از دست مردم٬ داد میزند “الان اگر کسی موقع اذان که میشه توی بازار وایسته اذان بگه٬ مثل اینکه یک خُل را نگاه میکنند٬ اینطور نگاهش میکنند…. امروز اگر کسی بخواهد دفاع از دین بکند میگویند٬ فضولی موقوف! …. خیلی جالبه٬ من داشتم شعارهای لائیکی را میدیدم٬ در یک جایی تحقیق میکردم! دیدم تمام شعارهای لائیکی توی مملکت جمهوری اسلامی ما فرهنگ ملت شده! فضولی موقوف شعار لائیکی هاست…. جامعه ای که شعار اسلام در آن نباشد و با شعار اسلام مخالفت کنند٬ این دیگر یک مملکت اسلامی نیست. بی خود میگید اسلام! دیگر نمیتونید بگید شهر اسلامی! کدوم شهراسلامی؟! کدوم اسلام؟!”

قابل توجه توده ایها و ملی اسلامیون آن مملکت امثال اکبر گنجی که  اصرا دارند به ما بگویند که “اسلام را نمیشه از بین برد٬ صدتا جون داره!” دیگر باید از خود آخوند برایشان شاهد مثال بیاوریم. یا آنهایی که میگویند٬ “مردم آن مملکت دارای باورهای اسلامیند٬ باید به باورهایشون احترام گذاشت” برخیشان فوری یاد مادر مسن و مادر بزرگهاشان می افتند که هنوز سفره حضرت عباس می اندازند و آش رقیه کلثوم میپزند! خب چرا به باورهای لائیکی مردم احترام نمیگذارید؟ که بنا به اظهار بغض آلود ملا دانشمند٬ شده فرهنگ مردم؟

 به نظر نمیرسد هیچ دینی  تا به این اندازه مورد نفرت و مایه تمسخر مردم یک جامعه شده باشد که اسلام در ایران شده است. سقوط جمهوری اسلامی یک سند تاریخی از تیپا خوردن دین اسلام از دست مردم یک کشور آنهم در قلب خاورمیانه بجای خواهد نهاد. از آنجایی که بسیاری مردم کشورهای منطقه درگیر و گرفتار عواقب مرعی شدن اسلام در زندگی سیاسی و اجتماعیشان هستند و مصائب آنرا تحمل میکنند٬ به دنبال سقوط سیاسی اسلام و با رسوا و مغضوب اجتماع واقع شدن آن در ایران٬ شاهد اثرات طرد اسلامیت بطور اخص و دین بطور اعم از زندگی اجتماعی و سیاسی آن مردم نیز خواهیم بود. هم اکنون همانطور که ملا دانشمند معترف است٬ پای منبر نشین آنها به جز یک مشت بی خرد و مواجب بگیر بسیجی  نیستند.

ملا دانشمند در ادامه مجلس وعظش از بی سوادی و نادانی مفرط “عاشقان حسین” دادش در آمده و از این بابت “امت حسین” را ملامت میکند که چرا تا به این اندازه نادانند. حجت الاسلام در صحبتش نظر آنهایی که عقیده دارند “عاشقان حسین” جماعتی نادانند را صحیح میداند. منتها توضیح میدهد که منظورش از سواد و آگاهی چیزی بجز خواندن و حفظ کردن روایات و احادیث جور و واجور از حرفها و افاضات حسین در روز عاشورا و شرح و تفسیرِ آه و ناله مانند و ملاییِ مصیبتهای زینب نیست. ملا دانشمند ناراحت است که چرا پای منبر نشینهایش مثل خودش این داستانها را نمیدانند. سواد و آگاهی از نظر او از بر بودن حدیثِ کرامات و مصیبت آب و تاب دار شده سرگذشت زینب و رقیه است!

اینطور که از کل صحبتهای ملا دانشمند بر می آید٬ مصیبت خوانی و مراسم سینه زنی و کلاً شعائر و مظاهر اسلامی دارد آشکاراً در ایران  صورتی مسخره و کمیک به خود میگیرد و مایه تفریح و سرگرمی  مردم میشود. هم از این روست که دارند برای زور چپان کردن قوانین اسلامی جوانهای مردم را نقابداران اسلامی وسط خیابانها و میدانها تا حد بیهوشی و  شکستن استخوانها یشان کتک میزنند. این اسلام بی نقاب است. راهش غیر از این نیست. به سرشان نقاب میکشند و چهره هایشان را میپوشانند  تا بتوانند اسلامشان را بی نقاب عرضه کنند. واقعاً فکر میکنید حاصل این زورچپانی اسلامی چه خواهد بود؟

با این حساب و به اینگونه که پیش میرود بطور قطع و یقین با کوتاه شدن دست جمهوری اسلامی از زندگی مردم٬ داستان کربلا و مصیبت خوانیهای ملاها روی منبر و مراسم دعا و روضه خوانی به صورت اپیزودهای فانتزی و خنده آور با لباسهای مضحک در سریالهای تلویزیونی٬ تئاتر و سینما خود را نشان خواهد داد. تلاش کنیم که هر چه زودتر آنروزها فرا برسد. دنیای شاد تر و راحت تری خواهد بود. بخصوص اگر همه مردم امکان برخورداری از ثروت و مواهب اجتماعی و حاصل کار و کوشش روزانه خود و اجتماع خود را به دست بیاورند. سوسیالیسم درمان درد اجتماع و نوید بخش زندگی بهتر و خوشتر است. زنده باد سوسیالیسم!

کمپین ” اکس مسلم ” و یک درخواست ملتمسانه!

لطفاً بجای رو کردن سوء سابقه و پرونده خرابکاریهایم و به جای گشودن باب فتحنامه های این کمپین٬ اگر برایتان مقدور است خیلی ریلکس  توضیح بدهید که به چه منظور پیام یک کمپین معین به زبان فارسی یک چیز است و به زبان انگلیسی و سایر زبانهای اروپایی چیز دیگر!

  عزیز جان! ” من از مذهب رویگردانم ” پیام خودش را داراست و ” اکس مسلم ” نیز پیام متفاوت دیگری را. غیر از این است؟ چه منظوری از این تفاوت پیامها مدّ نظرتان است؟! چه چیزی را قرار است در اروپا پنهان نگهداریم تا کار کمپینمان بهتر و مۇثر تر پیش برود؟! نکند این نوع پنهانکاریها در کشورهای “مسیحی نشین” رمز موفقیت ما بود که تا حال نمیدانستیم و یاد نگرفته بودیم! شاید این فرمول٬ تاکتیک و یا هرچه که بنامیدش٬ حاصل سالها مبارزه و کمپین های مختلف است! یا اگر اینطور نیست پس یک علتی برایش ذکر کنید. 

 ملتمسیم!

  ***                

٢٣ خرداد ١٣٧٩

راديو انترناسيونال (آذر ماجدی): اجازه بدهيد با يک نقل قول از مقاله “تاريخ شکست نخوردگان” که در سال ١٣٧٥ بچاپ رسيد، شروع کنيم. شما در پايان اين مقاله نوشته ايد:

“بالاخره، انقلاب ٥٧ مثل اکثر انقلابات، نهايتا نه با فريب و صحنه سازى، بلکه با سرکوبى خونين به شکست کشيده شد. فاصله ٢٢ بهمن ٥٧ تا ٣٠ خرداد ٦٠ تمام آن فرصتى بود که اسلام و حرکت اسلامى با همه اين سرمايه گذارى ها و تلاشها توانست براى موکلين مستاصل رژيم شاه بخرد. و البته از اين بيشتر نياز نداشتند. در تاريخ واقعى ايران، ٣٠ خرداد به ١٧ شهريور ميچسبد و حلقه بعدى آن است.”

اين نوشته شما کاملا با تصور عمومى از انقلاب ٥٧ متفاوت است. در تصور عمومى جمهورى اسلامى حاصل انقلاب ٥٧ است. ولى شما جمهورى اسلامى را به رژيم سلطنت و ١٧ شهريور را که سرکوب خونين جنبش انقلابى مردم توسط رژيم شاه بود را به ٣٠ خرداد وصل کرده ايد و اين دو تاريخ را دو مقطع از سرکوب انقلاب ناميديد. چرا؟

منصور حکمت: بنظر من هر انسان بيطرفى که به آن تاريخ نگاه کند (و من توصيه ميکنم که بخصوص کسانى که خودشان تجربه زنده اى از آن دوران ندارند حتما آن تاريخ را بازبينى کنند) مى بيند که ماجرا چنين بود که مردم عليه استبداد سلطنتى با پليس مخفى اش، با زندانهايش، با شکنجه هايش بپاخاستند. در آن جامعه آزادى بيان وجود نداشت، آزادى مطبوعات وجود نداشت، آزادى تشکل و فعاليت اتحاديه کارگرى وجود نداشت، آزادى فعاليت هاى سوسياليستى وجود نداشت، آزادى هيچگونه فعاليت سياسى وجود نداشت. يک حکومت مستبد، فردى، متکى به ارتش، پليس و پليس مخفى بود. جامعه اى بود دستخوش بيشترين نابرابرى اقتصادى، فقر عظيم در کنار ثروت هاى انبوه. مردم عليه اينها بپا خاستند، براى برابرى، براى آزادى از چنگال اختناق سياسى و استثمار اقتصادى. اين به انقلاب ٥٧ معروف شد.

وقتى معلوم شد که رژيم شاه از سرکوب اين جنبش ناتوان است، جنبش اسلامى که بعنوان يک جريان مرتجع، عليه مدنيت، عليه مدرنيسم اجتماعى، عليه حقوق زنان، عليه رشد، يک جنبش عقب مانده ارتجاعى، از قديم در گوشه اى از جامعه ايران بود، پر و بال ميگيرد. يکى از شخصيت هاى اين جنبش، يعنى خمينى، که در عراق تبعيد بود را برميدارند و به پاريس ميبرند و زير نورافکن ميگذارند. از آن وقت رسانه ها و دولتهاى غربى وسيعا جريان اسلامى را بعنوان آلترناتيوى که ميتواند و بايد جاى حکومت شاه بنشيند تبليغ ميکنند. بالاخره ژنرال هويزر از طرف دولت آمريکا ميايد با ارتش صحبت ميکند و وفادارى ارتش را به خمينى ميگيرد. بخش بزرگى از اپوزيسيون ملى و سنتى آن موقع، جبهه ملى و حزب توده و غيره به جريان اسلامى اعلام وفادارى ميکنند و جريان اسلامى به اين ترتيب به صدر مبارزه عليه سلطنت رانده ميشود. مردم بر خلاف ميل جريان اسلامى قيام ميکنند، قيام ٢٢ بهمن، و بالاخره ارتش شاه را در يک رو در رويى نظامى شکست ميدهند. اما ماحصل اين روند پيدايش يک حکومتى است تحت رهبرى و کنترل جريان اسلامى.

  منتهى آن دو سال و نيمى که از ٢٢ بهمن ٥٧ تا ٣٠ خوداد ٦٠ ميگذرد، به معنى اخص کلمه هنوز دوره حکومت جمهورى اسلامى نيست.. يک دوره نسبتا باز فعاليت سياسى است که دولت زورش نميرسد وسيعا سرکوب کند، هر چند چماق دارى هست، چاقو کشى هست، اسلاميگرى هست. خلخالى همان موقع براى رژيم جلادى ميکند، با اين وجود رژيم اين قدرت را ندارد که جنبش همچنان رو به اعتلاء مردم را به آن شدت سرکوب و خنثى کند. احزاب سياسى از همه جا سردر مياورند، کتابهاى مارکس و لنين همه جا بفروش ميرسد، سازمانهاى کمونيستى روزنامه منتشر ميکنند، شوراهاى کارگرى بوجود ميايند، سازمانهاى مختلف زنان بوجود ميايند، موج اعتراضى بالا ميگيرد. تا اينکه در ٣٠ خرداد ٦٠ که يک کودتاى خونين ضد انقلابى – اسلامى صورت ميگيرد. هجوم مياورند و روزى ٣٠٠، ٥٠٠ نفر را در اوين و سراسر کشور اعدام ميکنند، روزنامه ها را مى بندند و مخالفينشان را تارومار ميکنند. اين آن پديده اى است که باعث شد جمهورى اسلامى امروز وجود داشته باشد. مقطع پيدايش و تثبيت جمهورى اسلامى، ٣٠ خرداد ٦٠ است، نه ٢٢ بهمن. ٢٢ بهمن انقلاب مردم است ولى از ١٧ شهريور ٥٧ (که روز تيراندازى ارتش شاه به مردم و کشتار در ميدان ژاله بود) تا ٣٠ خرداد ٦٠ فاصله اى است که در آن نيروها و دولت هاى دست راستى سعى کردند جلوى انقلاب مردم را بگيرند. و بالاخره ٣٠ خرداد مقطعى است که اين سرکوب صورت ميگيرد.

خوب است يادآورى کنم که اعدامهاى حکومت اسلامى اساسا از روى ليست کسانى بود که که در رژيم شاه به زندان افتاده بودند، کسى که در رژيم شاه دو ماه حبس گرفته بوبود در حکومت اسلامى اعدام شد. همان کسانى را زدند و کشتند که رژيم شاه ميخواست بزند و بکشد و نميتوانست.

راديو انترناسيونال: يعنى جمهورى اسلامى کار سرکوب انقلاب را که شاه از پس آن برنيامد، تمام کرد و در واقع از مردمى که عليه رژيم شاه انقلاب کرده بودند انتقام گرفت. ولى چطور توانست اينکار را انجام دهد؟ چون تا همان ديروز ٣٠ خرداد روزنامه هاى چپى بودند، تظاهرات انجام ميشد، و عليرغم دستگيرى ها و جنگ و جدال با چماقدارها، آزادى وجود داشت. ٣٠ خرداد چه ويژگى داشت که حکومت اسلامى توانست خود را تحکيم کند و جنبش انقلابى ديگر نتوانست سر بلند کند؟

  منصور حکمت: اين يک کودتاى خشن بود و بر مبناى اعدام و کشتار وسيع پيروز شد. مثل امروز نبود که ١٦ تا روزنامه دوستان خودشان را ببندند و طرف برود خود را به دادگاه معرفى کند و هنوز آقاى فلانى خطابش کنند. ريختند در خيابان و هرکسى که بنظرشان قيافه اش مثل مسلمين نبود را گرفتند، گفتند اين يکى در جيبش فلفل و نمک داشته ميخواسته بريزد به چشم سپاه و کميته چى ها. کسى شعرى گفته بود، کسى که معلوم بود سوسياليست است، کسى که معلوم بود مدافع حقوق زن است، کسى که بى حجاب راه ميرفت، کسى که از ظاهرش فکر ميکردند چپى است، ميگرفتند ميبردند همان شب ميکشتند. آمار و ارقام و مدارک و شهود اين جنايات به وفور وجود دارند. روزى خواهد رسيد که مردم ايران و جهان مى نشينند و محاکمه عوامل اين جنايات را تماشا ميکنند. در آن روز دنيا براى صدها هزار قربانى جناياتى که در ٣٠ خرداد ٦٠ و بعد بطور مداوم و سيستماتيک در سالهاى بعد و بويژه سال ٦٧ در ايران شده است اشک خواهد ريخت.

اين از جنايات هاى عظيم قرن بيستم بود. قابل مقايسه است با آلمان نازى، قابل مقايسه است با کشت و کشتار در اندونزى، قابل مقايسه است با نسل کشى در رواندا، به مراتب وحشتناک تر از وقايعى است که در شيلى اتفاق افتاد. يکى از فجايع مهم و تراژدى هاى مهم انسانى قرن بيست است. زدند، سرکوب کردند، کشتند، در گورهاى بدون نام و نشان دفن کردند، آدمهاى بسيار بسيار زيادى را، نازنين ترين و پرشورترين و آزاديخواه ترين انسانها را، بقتل رساندند تا سرکار بمانند.

راديو انترناسيونال: رهبران جمهورى اسلامى که الان به جان هم افتاده اند، در آن موقع همه با هم در اين سرکوب شريک بودند، منظورم جناح راست و دوم خرداد است که چند تا از دو خردادى ها را اسم ببرم، بهزاد نبوى آن موقع سخنگوى دولت بود و الان از رهبران جبهه دو خرداد است، حجاريان از سازمان دهندگان سازمان مخوف اطلاعات بود و خود خاتمى در دولت بود. چطور شد که اينها يکپارچه از سرکوب ٣٠ خرداد بيرون آمدند و الان به جان هم افتاده اند؟

 منصور حکمت: جناح بندى همانموقع در جمهورى اسلامى وجود داشت ولى همين جناح بندى که الان مى بينيم نبود. بطور مثال مجاهدين انقلاب اسلامى و حزب جمهورى اسلامى و خط امامى ها در صد مقدم حکومت بودند. صف بندى ها طور ديگرى بود. نهضت آزادى که الان بخشى از جبهه دو خرداد است خود اولين قربانى خط امامى هايى بود که خود آنها هم الان بخشى از جنبش دو خرداد هستند. دولت آنموقع دست اين خط امامى ها بود. منظورم کابينه است. همانطور که گفتيد، بهزاد نبوى سخنگوى دولت رجايى بود. اين پديده دو خرداد که بعدا بوجود آمده دربرگيرنده بسيارى از عناصر و محافلى است که در آن موقع سردمدار سرکوب يودند. خيلى از اينها که الان شاگرد ولتر شده اند و دموکرات شده اند و بخودشان ميگويند روزنامه نگار، پاسدار و بازجو و شکنجه گر و مسئول اعدام مردم بودند. در نتيجه اين تحربه مشترک هر دو جناح است. دوم خرداد همانقدر در سرکوب ٣٠ خرداد سهيم است و همانقدر اصل و نصبش به ٣٠ خرداد ميرسد که امثال لاجوردى و گيلانى و خمينى و خامنه اى. اين دولت اينها بود. خمينى، که اسمش بايد بعنوان يک مرتجع جلاد و جنايتکار عليه بشريت در سينه تاريخ ثبت بشود در راس اين حرکت بود و کل اين جماعت دنبالش سينه ميزدند.

فکر ميکنم که خيلى مهم است مردم ايران آن تاريخ را ورق بزنند، اين آدمها را در اين بيست سال مرور کنند، و بخصوص ماهيت اختلافات امروز اينها را بشناسند.

در مقطع ٣٠ خرداد اينها با هم اختلافى بر سر اين نداشتند که حکومت اسلام را با کشت و کشتار عليه آزاديخواهى مردم سر پا نگه دارند. اينکار را کردند. الان هم، تحت شرايط متفاوتى تلاش شان همين است. ميخواهند حکومت اسلام را در مقابل آزاديخواهى مردم سرپا نگاه دارند.

راديو انترناسيونال: آيا ميشود گفت که باين ترتيب دوم خردادى ها از سياست خودشان در ٣٠ خرداد پشيمان هستند و فکر ميکنند بايد طور ديگرى عمل ميکردند؟

منصور حکمت: ابدا. دوم خردادى ها الان خودشان با افتخار به شما خواهند گفت که همان ٣٠ خردادى ها هستند. از ٣٠ خرداد ابراز پشيمانى نميکنند، البته بعدها در دادگاه هايشان خواهند کرد، ولى الان نميکنند. الان کارى نميکنند که از “خوديت” خودشان کم کنند. ٣٠ خرداد نهايتا همان شاخصى است که خودى و غير خودى را تعريف ميکند. تعريف خودى کسى است که از “نظام” در مقابل مخالف دفاع کرده است و ٣٠ خرداد مهمترين مقطع اين پديده است. ٣٠ خرداد مقطع تولد جمهورى اسلامى است. اگر کسى از اين جماعت عليه ٣٠ خرداد بايستد دارد از جرگه خودى ها پا بيرون ميگذارد.

بنظر من دير يا زود، و خيلى زودتر از زمانى که سران حکومت فکر ميکنند، محاکمات آزاد مردم براى رسيدگى به جرائم ضد بشرى اينها شروع خواهد شد. اينها کسانى نيستند که بتوانند پول هايشان را بردارند و بروند لس آنجلس. سر و کارشان بسيارى از اينها دير يا زود به محکمه هاى مردم ميافتد. يکى از قلمروهايى که بايد در اين دادگاهها به آن پرداخته شود، ماجراى ٣٠ خرداد است و اينکه هر کدام از اين افراد در مورد آن تاريخ چه ميداند، در آن تاريخ چه نقشى داشته، و چه چيزى را ميتواند علنى و افشا کند و از درد آن فاجعه تاريخى براى جامعه کم کند.

راديو انترناسيونال: حزب کمونيست کارگرى يک کمپين افشاى واقعه ٣٠ خرداد و گراميداشت جان باختگان ٣٠ خرداد سازمان داده است. هدف از اين کمپين چيست؟

 منصور حکمت: فکر ميکنم ٦٠-٧٠ درصد مردم کسانى هستند که ٣٠ خرداد را يادشان نيست. ولى اين مقطع مهمى در پيدايش جمهورى اسلامى است. ما ميخواهيم اين را به نسل امروز در ايران و جهان يادآورى کنيم که جمهورى اسلامى که امروز سر کار است محصول يک جنايت بزرگ ضد بشرى است. اين اولا بايد بخاطر بيايد، ثبت باشد، گفته شده باشد، و افشا بشود و فراموش نشود.

ثانيا اين آدمها هنوز در صحنه هستند. همان آدمهايى که ٣٠ خرداد ٦٠ به بعد آن قتل و جنايت را سازمان دادند هنوز سياستمداران آن کشورند. وکيل مجلس اند، در کابينه اند، رئيس قوه قضائيه اند، رهبرند، رئيس ارتش اند، سران سپاه پاسداران اند. نبرد با اينها ادامه دارد. پرونده اينها نزد مردم مفتوح است، پرونده عاملين جنايت ٣٠ خرداد. اينهم يکى از عرصه هاى مبارزه عليه حکومت اسلامى، عليه بنيادهايش، عليه شخصيت هايش از خمينى و بهشتى تا خاتمى و خامنه اى و رفسنجانى و گيلانى و همه کسانى است که در اين روند نقش داشته اند و اين بخشى از جدال ما با جمهورى اسلامى است.

به نقل از انترناسيونال هفتگى شماره ٨

 ٣ تير ١٣٧٩ – ٢٣ ژوئن ٢٠٠٠  

کمونیسم به زبان ساده

سلام من سروش آزادی هستم. پدر و مادر من مثل پدر و مادر شما مسلمانند. همه کسانی که من می شناسم مسلمانند. ولی تصمیم گرفتم درست بیاندیشم. آیا شما هم جرات درست …

من نمی دانم این چه رسمی است که هر که می خواهد ادای روشن فکر ها را در بیاورد شروع می کند به ردیف کردن ایسم ها. و طوری حرف می زند انگار همه مردم مادر زاد می دانند این ها چه هستند.آخر یکی نیست به این به اصطلاح منور فکران بگوید بابا آن کارگری که دستش پینه بسته نمی داند ماتریالیست دیالکتیک چیست! نه اینکه نتواند بفهمد. نه!اگر برایش مفهوم آن را توضیح دهی می فهمد. لیکن اگر گفتی ماتریالیست دیگر گوش نمی کند. چون معنای ماتریالیست را نمی داند و نمی خواهد بداند. از نظر او تو کافری هستی که داری به زبان کافری خودت حرف می زنی. این کارگر خسته که برایتان گفتم شاید اسم کمونیسم به گوشش خورده باشد(آن هم شاید) اما مطمئنا روحش هم خبر ندارد که کمونیسم از کارگر دفاع می کند و برای کارگر می جنگد. از نظر او کمونیسم یعنی کفر و کمونیست کسی است که از ایران فرار کرده و رفته پی الواتی خودش! شاید باورتان نشود از میان هفتاد نفری که درس اقتصاد عمومی را گرفته بودیم فقط من می دانستم سوسیالیسم یعنی چه! و اگر استاد نگفته بود هنوز هم آنها نمی دانستند. وقتی هفتاد نفر دانشجو ندانند چرا یک کارگر باید بداند؟! این چه انتظار گزافی است که از قشر رنج دیده کشور دارید؟! شما ایسم ایسم ها را ساده کنید مگر نه اینکه میخواهید انقلاب راه بیاندازید آن هم انقلاب کارگری!!! يه پيشنهاد دیگر هم داشتم اونم اين که کلاسهايي در مورد اصول اعتقادي اجتماعي و سياسي کمونيسم در ياهو مسنجر براي بچه هايي که تو ايرانن برگزار شه چون اينجا هيچ کس در مورد کمونيسم چيزي نمي دونه و اين طور فکر ميشه که کمو يعني خدا بنابر اين کمونيست يعني خدا نيست!(البته اينو شوخي کردم(

سروش عزيز٬

سنت سياسى ما موافق ساده صحبت کردن است. کلا کسانى که روى کار خود مسلط هستند ميتوانند مسائل پيچيده را به زبان ساده بيان کنند. هستند رفقائى که غامض هم مينويسند. اما بحثها هم متفاوت است. من هم فکر ميکنم کمونيسم بايد ساده باشد و جائى گفته ام که “کمونيسم ساده است٬ به سادگى روياها. اما تحقق آن از يک آرزو به يک واقعيت زنده و ملموس تلاش جمعى و فردى همه ما را طلب ميکند”. اين همان ماترياليسم پراتيک مشهور مارکس به زبان ساده و مورد علاقه تو است. من در مورد سطح فکر کارگران مثل تو فکر نميکنم. کمونيسم ايده اى نيست که قرار است بقول تو روشنفکران آن را به کارگران ياد بدهند٬ کمونيسم همان مبارزه راديکال و روزمره کارگر است که وضع موجود را نميخواهد. کمونيسم يک بخش لاينفک جنبش کارگرى در همه جاى دنيا است. هر جا کارگر و سرمايه هست کمونيسم هم هست. شکل آن و درجه تشکل و سازمان آن ممکن است متفاوت باشد اما هميشه بخشى از کارگران هستند که نقدى ريشه اى به اين وضعيت دارند و خواهان تغييرات پايه اى در نظام موجود اند و خودشان را کمونيست ميدانند و مارکس ميخوانند. همينطور کارگران پيشرو کمونيستها را خوب ميشناسند و ميدانند که نسلى از آنها توسط همين حکومت قتل عام شدند. بسيارى از قربانيان رهبران و فعالين کارگرى بودند که در شوراها و تشکلهاى کارگرى فعاليت ميکردند. آنها فکر نميکنند بازماندگان اين جنبش که به خارج کشور آمدند براى “الواتى” رفتند. اين تصوير بسيار اشتباهى است. دليل اين تصوير عدم آشنائى به جنبش کارگرى است. ممکن است کمونيسم براى اقشار ميانى و روشنفکر بورژوا امرى شيک و تجملى باشد اما براى کارگر تلاش و مبارزه روزمره است. در مورد سازماندهى برنامه هاى آموزشى در مورد مسائل کمونيسم تصميماتى داريم که بموقع اطلاع ميدهيم. موفق باشيد.

رفیق شراره سلام

فرم تقاضای عضویت را پر کردم که به پیوست ارسال میکنم. در ضمن آیا عضویت در حککا مغایر با پذیرفته شدن در حاکک است؟ بعبارت دیگر آیا عضویت در هر دو حزب بصورت همزمان قابل قبول است؟ البته من برغم اینکه سالهاست که با منصور حکمت و حزب آشنا شده ام و آن را با تمام وجود دوست داشتم ولی تاکنون تقاضای عضویت درحککا را نکرده ام. لذا فقط محض اطلاع خواستم بدانم. اگر ممکن است راجع به علت جدایی رفیق دانش من را  روشن کنید. زنده باد آزادی و برابری – عباس.ع

رفيق عباس عزيز٬

به حزب خودتان خوش آمديد. اميدواريم بتوانيم با هم فعاليتهاى درخورى را پيش ببريم. معمولا رسم نبوده که در حزب کمونيست کارگرى و احزاب ديگر رفقائى همزمان عضو باشند. در اين مورد هنوز حزب اتحاد کمونيسم کارگرى تصميم و قرارى ندارد. نکته اى را اينجا تاکيد کنم و آن اينست که برخلاف روال و سنت جارى و تاکنونى در ميان چپ و بخشهاى مختلف کمونيسم کارگرى٬ ما نه فراخوان جدا شدن از اين احزاب را داريم و نه سياست عضوگيريمان متکى به کندن عضو از آنهاست. ما ميخواهيم نيروهاى بسيار بيشترى را به جنبش کمونيسم کارگرى وصل کنيم. در عين حال که از ورود هر رفيقى به حزب اتحاد کمونيسم کارگرى استقبال ميکنيم و انتخاب سياسى فرد را برسميت ميشناسيم.

در مورد رفيق دانش و جدا نشدن همراه اعضاى فراکسيون و عدم شرکت در تشکيل حزب جديد٬ اجازه دهيد توضيح را به خود ايشان واگذار کنيم. در صورت لزوم ما هم ميتوانيم نکات خودمان را طرح کنيم. اينجا من فقط اين نکته را ميتوانم عنوان کنم که خسرو دانش معتقد بود که در سير تکوين نظريات فراکسيون و حزب جديد نقش داشته است و لذا خواهان بودن اسمش پاى بيانيه اعلام موجوديت حزب بود. ما دو راه بيشتر براى اعلام موجوديت حزب اتحاد کمونيسم کارگرى نداشتيم؛ يا با اسامى اعضاى سابق کميته مرکزى و مشاورين کميته مرکزى حزب کمونيست کارگرى متشکل در فراکسيون و يا  با امضا و اسامى کادرهاى حزب متشکل در فراکسيون. ياد آورى ميکنم که رفيق دانش تا امروز کادر حزب بودند. هر دو مورد را با شوراى کادرهاى فراکسيون در ميان گذاشتيم و طى دو جلسه همفکرى  دو بار در باره آن حرف زديم و نهايتا راى گرفتيم. راى اکثريت کادرها به امضاى اعضاى کميته مرکزى و مشاورين در زير اطلاعيه اعلام موجوديت حزب جديد شد. رفيق دانش در عين احترام به اين تصميم خواهان اين بود که اسمش پاى بيانيه باشد و ما نميتوانستيم از ابتدا اين استثنا را قائل شويم. اين موضوع دليل نامه همان روز رفيق دانش و اعلام خط زدن اسمش از ليست جداشدگان از حزب  کمونيست کارگرى بود. با اينحال و عليرغم اين که رفقا ميتوانند نظرات مختلفى داشته باشند٬ به نظر من حزب اتحاد کمونيسم کارگرى به رفيق دانش هم تعلق دارد. نظريات و ديدگاههاى رفيق دانش بيشتر به ما نزديک است تا به ديدگاههاى حزب کمونيست کارگرى. من شخصا خوشحال ميشوم رفيق دانش مجددا به حزبش ملحق و به فعاليتش ادامه دهد. در عين حال ما به انتخاب سياسى هر رفيقى احترام ميگذاريم.

یک انقلابی

 مگر شما نمیگویید که مذهب امر خصوصی مردم است؟ پس چرا اینقدر بر روی مبارزه با مذهب تاکید میکنید؟ بنظر من بهتر این است که به مسایل اجتماعی دیگری بپردازید و به جای مبارزه برای مذهب زدایی همه ی تلاشتان بر این باشد که مذهب فقط از دستگاه حکومت کنار برود. زندگی مردم دیگر به خود آنها بستگی دارد. حزب کمونیست کارگری در کل دارای یک پتانسیل بسیار زیاد است که میتواند در بین مردم داخل و خارج به عنوان قویترین و تاثیرگذارترین نیرو مطرح باشد اما راه زیاد در پیش است و این گونه برخوردها با مذهب وغفلت از جنبه های دیگر مبارزه به این حرکت لطمه وارد میکند. قصد من این نیست که بگویم اصول و مواضع را برای به قدرت رسیدن کنار بگذارید. بلکه میخواهم بگویم در این مساله درست رفتار نمیکنید. به عقیده ی من نه تنها امروز بلکه اگر حتی روزی در ایران هم قدرت در دست حزب بود نباید با مذهب اینگونه رفتار کند.

در آخر هم یک سوال داشتم: در برنامه ی حزب ( یک دنیای بهتر) آمده بود که مذهب امر خصوصی افراد است و فعالیت های اجتماعی افراد نباید بویی از مذهب برده باشد. حالا اگر کسی به مذهب و دین معتقد باشد اما در دیگر مسایل کاملا با حزب هم نظر باشد آیا میتواند به عضویت حزب درآید؟

زنده باد آزادی برابری حکومت کارگری٬ پيروز باد انقلاب٬ زنده باد کمونیسم

انقلابى عزيز٬

ما به اين دليل ميگوئيم مذهب امر خصوصى است٬ چون خيلى وقت است که مذهب دستش را دراز کرده و عملا و تحميلا به امرى اجتماعى تبديل شده است. يعنى مثل يک اختاپوس برسر مردم چنگ انداخته است. مبارزه ما با مذهب دو سطح دارد؛ اول دست مذهب از زندگى مردم کوتاه! يعنى مذهب برود در مسجد و خانقاه و خلوت خود مذهبيون و معتقدين به آن آنهم براى بزرگسالان و صرفا بعنوان يک امر خصوصى. جدائى مذهب از دولت و آموزش و پرورش و رسانه ها و غيره يک گوشه اين امر است. اما ما بعنوان کمونيست و ضد مذهب نيز ميخواهيم مذهب بطور واقعى از زندگى مردم کاملا بيرون رود. امروز دوره اى است که مذهب در سياست و زندگى اجتماعى در همه جاى جهان و بدرجات مختلف جا پيدا کرده است و صرفا گفتن اينکه از دولت جدا شود کافى نيست. بايد عقب نشينى هاى وسيعترى به مذهب تحميل شود تا دستکم چند نسل خيالشان از اين طاعون راحت شود. مذهب امروز صرفا يک مجموعه اعتقادات فردى نيست٬ يک جنبش سياسى و يک ماشين کشتار است. اين مذهب بايد وسيعا و بدون تحفيف شکست داده شود و تمامى سمبلها و پرچمها و آثارش عقب رانده شود. آيا اين ها با حق اختيار مذهب در تناقض است؟ خير٬ برنامه ما از آزادى مذهب و بى مذهبى سخن ميگويد. من بى مذهب حق دارم عليه مذهب هرچه دلم ميخواهد بگويم. روشنگرى کنم٬ وجود خدا را انکار کنم٬ با مذهب شوخى کنم٬ دکان مذهب را افشا کنم٬ سران و تابوهاى مذهبى را نقد کنم٬ و مذهبيون و فرقه ها حق فتوا و شلوغ کردن و ترور ندارند. اگر اينها آزاد نباشد٬ اصلا اجازه نميدهند شما دستت به قدرت برسد تا چه رسد به اينکه مذهب را از دولت جدا کنى. بلکه مذهب را از در بيرون ميبرند و از پنجره داخل مياورند. و بالاخره اينکه انقلابى عزيز٬ اگر تو کمونيست و ضد مذهب و سکولار و ماترياليستى چرا نگران نقد تند مذهب هستى؟ کسان زيادى هستند که اين نگرانى و نقد را به ما دارند اما از يک کمونيست اين امر بعيد است. انتظار اين بود که شما خودتان پيشرو نقد مذهب على العموم و اسلام على الخصوص ميشديد نه به کار ما ايراد بگيريد.

  در مورد سوال تان و عضويت يک فرد مذهبى و معتقد به خدا٬ من نظرم اينست که يک حزب اجتماعى اگر تا اين درجه مقبوليت داشته باشد که فرد فرضى شما بگويد زنده باد يک دنياى بهتر کمونيسم کارگرى٬ اما من خدائى در جائى براى خودم دارم٬ من معضلى با اين اعتقاد شخصى او ندارم. کمونيسم تلاشى اجتماعى براى تغييراتى اجتماعى در مقياس وسيع است. کمونيسم صرفا جنبشى براى تغيير عقايد و فراخوانى به تغيير عقايد نيست. اگر ما زمينه اجتماعى رو آورى به مذهب و خدا را منتفى کنيم٬ اگر از خود بيگانگى انسان رفع شود و انسان محور همه چيز قرار گيرد٬ آنوقت همين افراد فرضى اعتياد به مذهب و خدا را ساده تر ترک ميکنند. موفق باشيد. 

مهدى سميرى

رفيق عزيز با تبريک و آرزوى موفقيت براى شما و همگى رفقا. اميدوارم هرچه زودتر نظم سوسياليستى بر ايران حکمفرما و مردم از وضع موجود نجات يابند و همچنان اتحاد واقعى بين کمونيستها ايجاد و اختلافات حل و فصل شوند. چرا که هدف مشترک ما نجات جهان از سرمايه دارى و آزادى و برابرى همه انسانهاست. با آرزوى موفقيت روز افزونتان. مهدى سميرى دبير واحد شورين آلمان.

رفيق مهدى گرامى

 با تشکر و آرزوى متقابل. بايد همه ما بدانيم که منافع جنبش کمونيسم کارگرى و به اين اعتبار منافع کل جنبش طبقاتى ارجح تر است. احزاب کمونيستى احزابى جدا از طبقه نيستند و منافعى جدا از طبقه کارگر ندارند. به اميد آنروز که رويه و فرهنگ فرقه اى تماما در جنبش ما رخت بربندد. اين کار و تلاش همه ما را طلب ميکند. براى شما و حزب کمونيست کارگرى آرزوى موفقيت ميکنيم.  

فرخ

سلام. متاسفانه در این روزها ارتباط حضوریم با بچه ها به دلیل بازگشت به شهرهایشان قطع شده ولی ضمیمه ای را که برایم فرستاده بودید برایشان فرستادم. منتظر راهنمایی های بعدی شما هستم. زنده باد اتحاد کمونیسم کارگری ایران.

فرخ عزيز٬

 خسته نباشيد. دستتان را بگرمى ميفشارم. دوستان را بگرمى سلام برسانيد.  

آرمان عزيز از آبادان

 با سلام. دو گزارش شما دريافت شد و از يکى از آنها در شماره قبل استفاده کرديم. خسته نباشيد.  

سيامک مرادى عزيز٬

 دو مطلب شما دريافت شد و در همين شماره منتشر شد. خسته نباشيد. 

نگين

سلام و خسته نباشید. سوالی داشتم٬ مگه شما نمیگفتید که ما رهبری جمعی میخواهیم پس چرا در حالیکه حزبتون رو تشکیل دادید بازم که رهبرتون تک شده؟

نگين عزيز

على جوادى دبير کميته مرکزى است. هر کميته تشکيلاتى دبير ميخواهد. اين موضوه مستقل از رهبرى جمعى يا فردى است. رهبرى حزب ما جمعى است. دفتر سياسى نهاد اجرائى و سياسى حزب در فاصله دو پلنوم است که کل کميته مرکزى و کادرها را در فونکسيونهاى مختلف سازماندهى کرده است. دبير کميته مرکزى ما اختيارات ويژه و حق وتو ندارد.

سروش خان

 توضيحاتي راجع به خودتون توى اين صفحه بذارين لطفا كه كار بازديدكنندگان اين وبلاگ راحت تر بشه.  

سروش خان عزيز٬

حتما اينکار را ميکنيم. از توصيه دوستانه شما ممنون هستيم.

بنيامين مهسا

 با درود به شما. اگر ممکن باشد ما را نيز در ليست خبرنامه اتحاديه تان قرار دهيد. 

بنيامين عزيز٬

 ما اتحاديه نيستيم٬ حزب سياسى هستيم و نشريه يک ديناى بهتر يکى از نشريات ماست که هفتگى منتشر ميشود. حتما شما را در ليست دريافت کنندگان نشريه قرار ميدهيم. خوشحال ميشويم نظر شما را در مورد مطالب مندرج در نشريه بدانيم. 

کمونيست

 علی جوادی جان. شما که انجمن مارکس را به کورش مدرسی هدیه می کنی لطفا به صفحه اول سایتت نگاه کن چی نوشتی؟ حكمتیسم و آنتی حكمتیستها! اين كنفرانس در استکهلم در تاريخ شنبه ۲۹ اکتبر٬ برگزار شد. تم اين سمينار بررسى مبانی كمونیسم منصور حكمت و نقطه نظرات جریان آنتی حكمتیست منشعب از حزب كمونیست كارگری بود.

کمونيست عزيز٬

آيا به زعم شما حل و فصل نکاتى که در جنبش ما زخم بوجود آورده است به معنى نفى انتقادات سياسى به همديگر است؟ ظاهرا اين توقع در حزب شما بالا بوده است و نقد ما به سياستهاى حزب کمونيست کارگرى از نظر دوستانى مساوى با نقد هر اظهار نظر سياسى در گذشته است. آيا نميتوان نظر سياسى داشت و روابط و مناسبات درخور شان کمونيسم کارگرى هم داشت؟ به هر حال اين نظر رفيق جوادى است و خودش لابد در اين زمينه تصميم ميگيرد. ما فکر نميکنيم در دو جريان خط “ضد حکمت” وجود دارد اما اينکه سياستهاى جارى و مشخص شان با خط مشى کمونيسم منصور حکمت ميخواند يا نه را بايد به بحث و استدلال مشخص سپرد

سارا

 باز هم ضربه به حکمت باز هم انشقاق واقعأ اين بيمارى کودکانه را نميخواهد تمام کنيد؟ چند تيکه را ميخواهيد جدا کنيد تا حکمت را بى اعتبار کنيد. تاسف براى شما کم است احتمالأ بايد کلمه ديگر پيدا کرد. دوستان من خودم را پيرو حکمت ميدانم اما اميدى به شما نيست. پروسه جدائيتان رقت انگيز بود. آقاى تقوايى هم بايد طور ديگرى برخورد ميکرد. اما اينها بحث تقسيم گناه نيست. شما کارتان کميک بود. اميدى به شما نيست. کسى به شما اعتماد نميکند. دوستتان دارم مثل انسان اما کمونيست نيستيد. ربطي به حکمت هم نداريد.

سارا عزيز

اظهار نظر شما خيلى جانبدار و غير منصفانه است. لطفا و اگر چناچه در مقام داور ميخواهيد ظاهر شويد زحمت کشيده آنچه را که اتفاق افتاده دقيق بررسى کنيد و حکمتان را صادر کنيد. اينکه به ما اميدى نداريد و يا ما را کمونيست نميدانيد و الفاظ ديگر٬ ابدا اشکال ندارد. اين نظر شماست و البته اين خطى است که کم و بيش در هر دو حزب دارد جارى ميشود. اما شما و دوستان مثل شما بايد متوجه باشند که آينده ما و هر جريان کمونيستى را نه با اميد و نااميدى امثال شما تعيين ميشود و نه تبليغات سکتاريستى. آينده ما را پراتيک کمونيستى ما تعيين ميکند. پراتيک روى زمين سفت و در جبهه هاى نبرد طبقاتى. شما که به حکمت ربط داريد و من در آن ترديد ندارم٬ بايد اين الفباى کمونيسم منصور حکمت را بلد باشيد. اميدواريم در اين جنبش شما و ديگر رفقا چند ده مترى جلوتر باشيد. ما برخلاف برخى ها ابدا با اين موضوع مشکلى نداريم

. 

آرش

 فرم را كجا بفرستيم و چگونه مي توانيم با شماهمكاري كنيم ؟ 

آرش عزيز٬

 جداگانه به شما پاسخ داده شده است. به حزب خودتان خوش آمديد.

کامران مزين

 کار کودکانه ای کردید. این حزب شما به هیچ راه نخواهد رفت. فقط صفوف حزب را مدتی شکستید. متاسفم.

کامران مزين عزيز٬

پاسخ کامل اين تبليغات و نکته شما را در نامه اى پيرامون اطلاعيه حزب در همين شماره داده ايم. لطفا همان را بجاى جواب بخوانيد. رهبرى حزب و دستکم يک خط قوى در آن مايل بود و تلاش کرد که ما برويم. ما رفتيم. اميدوارم حالا احساس خوبى داشته باشند و خوشحال باشند و اميدوارم که بدون وجود کسانى که عمرى اين حزب را شب و روز ساختند موفق تر باشند. اما ما دلمان براى همه کمونيستهاى کارگرى در يک سازمان واحد و منسجم تنگ شده است. باور کنيد! و بالاخره اينکه سرنوشت حزب ما را به حزب ما و رهبرى و کادرهايش واگذار کنيد و شما و دوستان ديگر لطف کرده کارهاى بزرگ منشانه در خدمت منافع جنبش کمونيسم کارگرى صورت دهيد. يک شرط اول اينکار فاصله گرفتن از اين تبليغات فرمايشى و آرزوى شکست کردن براى کمونيستها است. موفق باشيد

 .

مداد قرمز

سلام. تاسيس حزب اتحاد کمونيسم کارگرى را تبريک ميگم. بزودى همراه بچه ها به اين حزب ميپيوندم. زنده باد کمونيسم کارگرى! زنده باد رهبرى جمعى

 !

مداد قرمز عزيز و دوستان

به حزب خودتان خوش آمديد. کمونيسم کارگرى نياز دارد که در کوچه و خيابان و مدرسه و دانشگاه هر شهر رهروان و فعالينش را داشته باشد و همراه با آنان در يک تشکيلات متحد و سرحال جامعه را بسيج کند و هر روز قدرتمند تر شود. زنده شما نسل جوان و پر شور مدافع کمونيسم کارگرى که بايد اين پرچم را در آينده در دست داشته باشيد

 .

سرباز سرخ٬ مدادقرمز

 رفقا به نظر من خطر جنگ ایران را واقعاَ تهدید می کند. آمریکا دارای دولتی است که هیچ ترسی از استفاده بمب اتم ندارد. ضمنا این دولت موضع خاصی هم ندارد. یک روز می گوید جنگ به عنوان آلترناتیو مبارزه با جمهوری اسلامی نه ولی فردا می گوید آره و شاید هم آنرا متحقق سازد امریکا در طول تاریخ بارها این حرف را ثابت کرده و می کند. پس بیائید در یک جبهه سوم بر علیه دو قطب تروریستی دنیا یعنی امپریالیسم امریکا و اسلام سیاسی مبارزه کنیم. اینکه احتمال حمله امریکا به ایران وجود دارد برای منی که سرباز هستم درون نیروهای مسلح به چشم دیده می شود. هرگاه یک کارشناس سیاسی خود را به پادگان می آورند و سربازان سوال احتمال جنگ را می پرسند٬ سریعاْ جواب می دهند که اگر هم جنگ بشود ما توان مبارزه با آن را داریم و خود را برای این امر آماده کرده ایم. نمونه دیگر آماده باش های پی در پی می باشد که نمونه بارز آن ایام عید بود که از ترس جنگ کلیه توپهای هوایی ضد هوایی دپو شده را در بیابان ها و مواضع اضطراری مستقر کرده بودند. امروز یکی از مواردی که جنبش چپ ایران بر سر آن می توانند متحد شود همین نوع مبارزه بر علیه جنگ می باشد. سایت جبهه سوم قطبی در مقابل قطب تروریستی دولت آمریکا و جنبش تروریستی اسلامی.

http://www.sarbaz-sorkh.blogfa.com/

رفيق هميشه سرخ خسته نباشى

کار ما اين نيست که درجه احتمالات را بررسى کنيم و براين اساس سياستمان را تعريف کنيم. آيا واقعا خطر جنگ منتفى شده است؟ نه در سياست و بحرانهاى مشخص با هيچ قطعيتى نميتوان اين را گفت. آيا روند مذاکرات روندى پايدار است؟ تجربه دوره اخير نشان ميدهد که اين موش و گربه بازى تلاشى براى وقت خريدن و بده بستان سياسى و امتيازگيرى است. در تمام دوره اى که رفقاى مختلف جنبش ما و احزاب سياسى ديگر و تحليل گران اپوزيسيون از خطر جنگ و فوريت آن سخن ميگفتند٬ من نظر ديگرى داشتم که در مقالات مختلفى آن را مستدل کردم. امروز هم همين نظر را دارم. نوسانات دور مذاکره و ديپلماسى زياد تعيين کننده نيستند. آيا آمريکا ظرفيت توحش را ندارد؟ چرا دارد. آيا اسلام سياسى ظرفيت يک قتل عام اتمى را ندارد؟ چرا دارد. آيا اين جنگى برسر نابودى يکى از طرفين است؟ خير نيست. اين کشمکشى است برسر تحميل تعادلى جديد به اسلام سياسى در متن تعريف مجدد معادلات دنياى بعد از جنگ سرد و ترتيبات سياسى و اقتصادى و ادارى منطقه و سهم هر کدام از آن. آيا اين جدال ممکن نيست به جنگ منجر شود؟ چرا تاکنون دستکم در دو جا به جنگ منجر شده است. تا به ايران مربوط است و در آينده قابل پيش بينى خطر جنگ تماما منتفى نشده اما پشت در هم نيست. در هر حال٬ و مستقل از افت و خير جنگ تروريستها٬ ما بايد صورت مسئله سياست را عوض کنيم. و اين يعنى دامن زدن به حضور مردم ايران در صحنه سياسى بعنوان يک فاکتور سوم و تعيين تکليف جمهورى اسلامى. يعنى سازماندهى جنگ واقعى عليه هر دو ارتجاع بجاى قربانى شدن در منگنه جنگ و صلح دو ارتجاع. اين کمونيستى ترين سياست است. هميشه سرخ باشى.

حبيب بکتاش

دوستان سلام. شما با اتهامات جنگ سردى از قيبل پاپوش دوزى٬ توطئه و کودتا به جنگ حزب کمونيست کارگرى آمديد و نشريه تان جدا شده و حزب اتحاد کمونيسم کارگرى را درست کرديد. اتحادى که شما از آن تحت عنوان اتحاد صفوف کمونيسم کارگرى صحبت ميکنيد در نهايت چيزى جز اتحاد با حجاريان و حسن نصراله نيست. پرچم اين اتحاد قبلا در دستان لرزان کوروش مدرسى برافراشته شده است. پرچمى که با “مردم از سوسياليسم رم ميکنند”٬ “راست دست بالا دارد”٬ “نافرمانى مدنى”٬ و “دولت موقت” شروع شد و با دفاع از حسن نصراله و حماس ادامه يافت و اکنون در کنار اسلام سياسى برعليه کمپين “اکس- مسلم” شمشير ميزند. آنچه که رقت آور است اين است که حتى کورش مدرسى هم براى شما ناز و عشوه ميايد. شما حالا از آنجا رانده و از اينجا مانده ايد. اتحاد شما اتحاد ناميمون شکست خوردگان بر عليه حزب کمونيست کارگرى است. اين اتحاد قبل از تشکيل از هم پاشيده و شکست خورده است. سير تحولات اجتماعى هر روز بيشتر از پيش به چپ ميچرخد و حزب خود را قدرتمند تر به صحنه مى آورد. صحيح و سالم باشيد. حبيب بکتاش

آقاى حبيب بکتاش

نامه هاى شما و نوع شما نمونه اى از يک بيمارى سياسى در جنبش ماست که ما قويا تلاش ميکنيم با آن مبارزه کنيم. ما عليرغم هر اختلاف نظر با سياست اين يا آن بخش حزبى و رفقاى کمونيسم کارگرى از حرمت آنها در مقابل دروغ و افترا دفاع ميکنيم. خوشحالم که نوع شما و منش سياسى تان دامن کل اين جنبش را نگرفته است. اين درست است که ما ديگر عضو حزب کمونيست کارگرى نيستيم اما از شما تقاضا داريم با آبروى اين حزب و دستاودهاى آن بازى نکنيد. به نظر من حزب کمونيست کارگرى چند دوست مانند شما داشته باشد به دشمن احتياجى ندارد

 .

پيمان نادرى

سلام على جان. متاسفانه خيلى خراب کرديد. من جات بودم ميرفتم نويسنده ميشدم. تئوريتان هم بد نيست. احساس ميکنم اين حزب جديد شما به محفل شبيه است تا حزب

 .

پيمان عزيز٬

تشکر از لطفتان. کار ما نويسندگى نيست. اين دنيا نويسنده بى آزار کم ندارد که در بستر رسمى سياست جائى نشسته اند و کارشان هم “بد نيست”. ما کمونيستيم و کمونيستها براى پيشبرد امر اجتماعى شان به حزب نياز دارند. اگر در خانه شان جائى برايشان نگذاشتند و ناچار به ترک شان کردند٬ ناچارند مجددا بازسازى کنند و راهشان را ادامه دهند. در مورد اينکه حزب ما شبيه محفل است تا حزب٬ بايد به مناسبات حزبى و پراتيک اين حزب توجه کرد و اظهار نظر کرد. البته هر کسى آزاد است هرچه بگويد. مهم اينست جامعه و طبقه به اين پديده چگونه برخورد ميکند. موفق باشيد

 .

جلال اسفنديارى

 با سلام. تا کشف حقايق دنياى بهتر من با شمايم. موفق باشيد.

جلال عزيز٬

 درود برشما. ما به رزمندگان و پيشروان دنياى بهتر به وسعت اين دنيا نياز داريم. موفق باشيد.

سهند بهرام

 تشکيل حزب رهبر سازمانده٬ حزب سنت سياسى منصور حکمت٬ حزب متحد کننده صفوف کمونيسم کارگرى٬ حزب پرورش دادن کادرهاى کمونيست٬ حزب تامين کننده ملزومات پيروزى کمونيسم در ايران٬ يعنى حزب اتحاد کمونيسم کارگرى را به کل صفوف کمونيست کارگرى تبريگ ميگويم.  اين حزب ما کمونيستهاى کارگرى است و آن را ميسازيم. درود بر حزب اتحاد کمونيسم کارگرى. درود بر منصور حکمت.

سهند عزيز٬

 درود بر شما و عزم راسختان. بايد دست در دست هم٬ همراه با صدها و هزاران کمونيست پرشور و انقلابى٬ سنگ بناى اين حزب سياسى مارکسيستى را بگذاريم. ما وظايف بسيار سنگينى داريم و بايد با شايستگى از عهده آنها برآئيم. 

پيام محمدى

 سلام. چطور ميشه عضو شد؟ با تشکر. اى ميل من …

پيام عزيز٬

فرم عضويت برايتان ارسال شد. موفق باشيد

 .

سعيد رسول اسلامى

سلام خانم نورى عزيز. مطلب اتحاد کمونيسم کارگرى در باره دختران و پسران باعث تعجب من شد… هميشه سعى من بر اين بوده از نگاه تحقيق به همه چيز بنگرم… چه دين و چه جامعه و چه مکتب… از اينرو اولين چيزى که بنظر اينجانب ضرورى است اعتقاد به “اخلاق” است… سياسى بودن و قدم زدن در خيابانهاى سياست اخلاق سياسى ميخواهد. و آنچه ما را هر روز در رسيدن به هدف دور ميکند “بى اخلاقى سياسى” است. و ميدانيم که اولين پارامتر اخلاق در سياست “احترام به مخالف” است. ميدانيم که در جمهورى اسلامى بسيارى از اين اخلاق رعايت نميشود…اما رسم آزادگى اين است که اگر کسى تو را دشنام داد و به تو احترام نگذاشت شما همچون او رفتار نکنى… که دراين صورت چه تفاوتى ميان اين دو است؟ به نظر نيز کمونيسم کارگرى قدم در حيطه بى اخلاقى گذاشته چرا که در بيانيه هاى آن بشدت مغرضانه عمل ميکند… البته بگم که اين نقد نه نقد به کليت اين جمعيت که نقدى مورديست… اميدوارم از طريق اين ارتباط بتوانيم براى ساختن ايرانى آباد تلاش کنيم… شاد باشيد

 . 

آقاى سعيد اسلامى

بيانيه حزب در باره جوانان در مورد خواسته ها و نيازهاى انسانى نسل جوان صحبت ميکند و اينکه جمهورى اسلامى يک رژيم ضد انسان و ضد تمايلات نسل جوان است.  به نظر ميرسد شما نميتوانيد اين موضوع و سرکوبهاى روزمره رژيم را انکار کنيد چون قابل انکار نيست. اما اينها را به “عدم رعايت و عدم احترام به مخالف” توجيه ميکنيد! خط شما اينست که اگر طرق مقابل سرکوب ميکند شما مقابله نکنيد. پس چطور امامان شما به قول تاريخ و احاديث خودتان از صبح تا شب با شمشير گردن “کفار” را ميزدند؟ چرا به نسل جديد رسيديد مسيح شديد آنهم نه مسيحيت دوره انگيزاسيون بلکه مسيحيت پاستوريزه براى گردن گذاشتن مردم به قدرت فائقه!؟ من منطق و صغرا و کبرى اسلامى شما را خوب ميشناسم. به اخلاق اسلامى مورد نظر شما که سهل است٬ به اخلاق طبقات حاکم يک ذره ارزش قائل نيستيم و يک هدف مبارزه کمونيستى را مبارزه با اين اخلاقيات ارتجاعى ميدانم. من کمونيست معتقدم هر فاشيست و ضد زن و ضد بشر و ضد جامعه از هيتلر تا خمينى و بن لادن و خامنه اى و سروش و ديگران ميتوانند در جامعه حرف بزنند٬ حزب بزنند٬ روزنامه منتشر کنند٬ اما حق ندارند مزاحم مردم شوند و حقوق و آزاديهاى مردم را بنا به اعتقادات ارتجاعى شان تهديد کنند. من کمونيست حق ابراز نظر و نقد هر تابو و قدرت و دين و مقدساتى را براى همه قائلم٬ اما به هيچ خرافه و ناحق و بى عدالتى احترام نميگذارم. ميبينيد که احترام به مخالف در ميان ما کمونيستها هزار برابر شما مسلمانان و حکومت اسلامى است. حکومتى که شما با عدم رعايت حق مخالف تلطيفش ميکنيد٬ بهترين رفقاى من را کشته است٬ بهترين کمونيستهاى آن جامعه را قتل عام کرده است٬ بهترين آزاديخواهان و هر مخالفى را از دم تيغ گذرانده است٬ اين حکومت وحشت و جنايت سازمانيافته است. “عدم رعايت حق مخالف” يک رندى آخوندى در قبال يکى از جنايتکارترين حکومتهاى دوره معاصر است. اما شما ميتوانيد در حکومت سوسياليستى کارگران – اگر شاکى خصوصى نداشته باشيد و بعنوان شهروند- از همه حقوق مستقل از عقايدتان برخوردار باشيد. ولى من يک لحظه در مبارزه براى نفى دين و مذهب و خرافه در جامعه ترديد نميکنم. همانطور که شما حق داريد داستان آدم و حوا و خر دجال را بگوئيد٬ من هم بعنوان ماترياليست و کمونيست عليه مذهب و مشخصا اسلام حرف ميزنم و تلاش ميکنم جامعه از شر مذهب و خرافه راحت شود و اين عين آزادى بيان من و رعايت حقوق من و رعايت حقوق مخالف است. لطفا شما براى ما کلاس اخلاق نگذاريد چون ما اين اخلاقيات را ميخواهيم همراه با مناديشان بزير بکشيم. اخلاق هم پديده اى تاريخى و دورانى است و اگر بحث برسر انتخاب است٬ من در مقابل اخلاق اسلامى و سياسى شما فرياد ميزنم که من اخلاق ندارم! همانطور که فرياد ميزنم من ضد اسلام هستم٬ من ضد دين و خرافه و ضد مذهب هستم! من انسان ام و انسان آزاد نياز به مذهب و خرافه ندارد. اين اخلاق و دين و مذهب مبارک شما باد. حکومت اسلامى با هر زور و تهديد و کشتارى نتوانست جامعه را اسلامى کند و نسل جوان امروز هم تا آخرين پستو و کشوهاى مقدسات اسلامى پيشروى کرده است. اين سيل جارى شده است. جمع نميشود. دير است. به خودتان زحمت ندهيد. بجاى درس اخلاق و سياست تساهل جناب خاتمى حرف روشن سياسى تان را بزنيد

 .

حميد

 با سلام و عرض ادب٬ ضمن تبریک بدلیل تاسیس حزب اتحاد کمونیسم کارگری و آرزوی موفقیت  و پیروزی روز افزون برای شما. 

دکتر گرامی٬ امروز دیدم که  سایت اتحاد کمونیست کارگری در حال راه اندازی است. گر چه در زمینه  راه اندازی سایت تخصص ندارم٬ اما  بعنوان  یک فرد در ایران که با مشکلات اینترنت در ایران تا حدی آشنا هستم لازم دانستم توضیحی خدمت شما بدهم. حتما بلافاصله  بعد از راه اندازی این سایت های اتحاد – آنها  نیز فیلتر خواهد شد. مگر آنکه  مانند برخی از احزاب و یا سایتهای خبری دیگر  یک سرور کوچک مجزا(اختصاصی ) داشته باشيد که بجای http:// از  https:// که دیگر در ایران همه آزادانه میتوانند از آن بهرمند شوند. بعنوان نمونه  سایت ایران فردا و ایران بی بی بی:  https://irane-farda.com

 va

https://iranbbb.org

همیشه  بدون نیاز به فیلتر شکن و مشکلی قابل رویت است و دولت هم نمیتواند آنرا فیلتر کند (البته اگر برای شما مقدور و میسر باشد) از طرفی دیگر اگر برای شما ممکن هست -  صفحه ای برای کمپین هایی که  قرار است برگزار شود٬ البته فرا سیاسی و جناحی  و صرفا برای دفاع از حقوق بشر  بتوانید  در یک محل جمع آوری کنید و آن صفحه را بعنوان مرجعی برای کمپین ها  تبدیل کنید. فکر میکنم برای جمع اوری امضا و معرفی به دیگران در داخل کشور خیلی  میتوان روی آن فعالیت کرد. البته فقط یک پیشنهاد بود و تصمیم گیرنده شما هستید. با احترام و آرزوی موفقیت – حمید

حميد عزيز٬

با تشکر از محبت شما و پيشنهادتان. حتما اين موضوع را پيگيرى ميکنيم. ما هم تشکيل حزب را به شما و آزاديخواهان و برابرى طلبان تبريک ميگوئيم

 . 

پاسح دو نامه از آذر ماجدى

  آذر عزیز، من از فعالین حزب در داخل هستم. باید بگویم احترام عمیقی برای شخص شما قائلم، هر چند که شاید با شما هم نظر نباشم. سیاوش دانشور نشریه برای یک دنیای بهتر را برایم میفرستد. مراقب خودتان باشید، وجود نازنین شما احتیاج به استراحت و تجدید قوا هم دارد. دست شما را از راه دور میبوسم، این نشانه عشق و احترام عمیق من به شماست.

پاینده باشید٬ فواد

فواد عزیز،

 از نامه گرم و پر محبت تان ممنونم. باعث خوشحالی است. این نشانه پختگی و عمق است که علیرغم اختلاف نظر بتوان احساس علاقه و احترام مشترک را حفظ کرد. این نامه بویژه در فضای این چند ماه اخیر همچون نسیم تازه ای بود. باز هم متشکرم. امیدوارم نظرات ما را کماکان دنبال کنید. و همچنین امیدوارم که بتوانیم هم نظری بیشتری با هم پیدا کنیم. در مبارزه برای پیروزی کمونیسم کارگری و ساختن یک دنیای بهتر با هم و در کنار هم هستیم. امیدوارم که به پروژه و امر اتحاد کمونیسم کارگری بپیوندید. زنده باد کمونیسم کارگری٬ آذر ماجدی 

علی طاهری

 رفقا آذر و سیاوش من یک سوال دارم. نادر (منصور حکمت) در جائی میگوید ما میخواهیم احتیاجات مردم را از بازار دربیاوریم. این معنایش چیست؟ یعنی در جامعه سوسیالیستی جای عرضه وجود ندارد؟ منظور ناعادلانه بودن توزیع است؟ معنایش چیست؟ مرسی. علی طاهری 

علی عزیز،

این یک سوال مهم و اساسی است و باید در آن تعمق کرد و پیامد های عملی آن را تبیین کرد. روشن است که من در این پاسخ فقط میتوانم تعبیر خودم از گفته نادر را بنویسم و نه آنچه که دقیقا نظر او بوده است.

منصور حکمت در چند سال اخیر عمرش بطور ویژه ای بر امر استراتژی قدرت گیری کمونیسم و ملزومات حفظ قدرت توسط کمونیست ها تمرکز کرده بود. بسیاری از مباحث پایه ای و جاودانه اش در زمینه استراتژی قدرت گیری کمونیسم که در جنبش چپ مباحث بسیاری را برانگیخت، و پس از مرگ او در حزب کمونیست کارگری تعابیر مختلفی را موجب شد در همین دوره تبیین شده است. بحث حزب و قدرت سیاسی، حزب و جامعه، حزب سیاسی مدرن و مباحث سلبی – اثباتی از این زمره است.

برای منصور حکمت صرفا مساله قدرت گیری مطرح نبود، حفظ قدرت نیز کلیدی بود. در کنگره سوم، بویژه در سخنرانی اوضاع سیاسی و موقعیت ویژه حزب کمونیست کارگری، منصور حکمت به ملزومات سیاسی حفظ قدرت اشاره میکند. این سوال را مطرح میکند: آیا در صورت قدرت گیری ما آمریکا و غرب میگذارند این نظام سر پا بماند؟ این یک سوال اساسی و مهم و مطرح برای همه است. منصور حکمت به سیاست درهای باز اشاره میکند، به اینکه درها را باز میگذاریم و از همه دعوت میکنیم تا به ایران بیایند و با چشم خود جامعه را نظارت کنند. ببینند که چه آزادی وسیعی در جامعه وجود دارد. مجازات اعدام حتی برای جنایتکاران رژیم اسلامی نیز لغو شده است، زن و مرد با هم برابرند، تبعیض نژادی و ملی وجود ندارد. منصور حکمت تنها راه جلوگیری از خون پاشیدن به انقلاب توسط آمریکا و غرب را سیاست باز گذاشتن درها و برقراری آزادی و برابری کامل میداند، نه تقویت قوای نظامی یا اتمی. فعالیت های حزب پیش از قدرت گیری در خارج کشور و بسط و گسترش نفوذ حزب و جلب همبستگی جنبش های آزادیخواهانه، کارگری و حقوق انسانی نیز یکی از ابزارهای دیگر ممانعت از هجوم نظامی آمریکا است.

اما در عرصه اقتصادی چی؟ با سیاست فوق میتوانیم مانع خون پاشیدن به انقلاب شویم، اما چگونه مانع فقر پاشیدن به انقلاب میشویم؟ این سوالی حیاتی تر و دشوار تر است. مگر انقلاب اکتبر در پیاده کردن وظائف اقتصادی اش نبود که شکست خورد؟ پاسخ ما چیست؟ چگونه جامعه و نظام سوسیالیستی را میسازیم و ضمنا اجازه نمیدهیم که بورژوازی با اجرای سیاست های مختلف خصمانه، از جمله تحریم اقتصادی، مردم را اسیر فقر کند؟

منصور حکمت در یک جلسه دفتر سیاسی و در چند صحبت حاشیه ای برخی از تفکرات اش را در این زمینه اعلام کرد. این مباحث تدوین نشده است. صحبت هایی است که من بخاطر دارم. یادم است که در جلسه دفتر سیاسی که این مبحث را مطرح کرد من دچار هیجان بسیاری شدم. برایم مباحثی کاملا نوین و راه گشا بود. متاسفانه فرصت نکرد که این مباحث را تدوین کند. وی گفت که اگر بورژوازی بتواند در ابتدای انقلاب به جامعه فقر بپاشد، به احتمال زیاد انقلاب را شکست میدهد. باید ما بتوانیم مانع این تلاش شویم. اگر بتوانیم ده سال مقاومت کنیم و جامعه را بجلو ببریم، با شرایط تثبیت شده تر و ساده تری برای پیاده کردن سوسیالیسم روبرو خواهیم بود. اما چگونه؟

منصور حکمت اعلام کرد که ما نباید مانع سرمایه گذاری خارجی شویم، بلکه باید کاری کنیم که نیازمندی های مردم یک به یک از بازار خارج شود. یعنی نیازهای مردم را تامین کنیم، بدون آنکه سرمایه گذاری را متوقف یا منجمد کنیم. او ادامه داد که ما میتوانیم بخصوص با برخورداری از منابع غنی در کشور از جمله نفت، به زندگی مردم سوبسید بدهیم و اجازه دهیم که سرمایه داران از نرخ سودی که لازمه سرمایه گذاری در ایران است برخوردار شوند. بطور مثال به سرمایه گذاران میگوییم دستمزد کارگران را به دولت بدهید، دولت نیازمندی های مردم را تامین میکند: مسکن، ترانسپورت، بهداشت و درمان، آموزش و پرورش و غیره را از بازار خارج میکنیم و مجانا در اختیار همه مردم میگذاریم. رفته رفته تعداد کالاهایی که از بازار خارج میشوند را گسترش میدهیم. به این ترتیب برای مردم و جامعه یک رفاه قابل قبول را تامین میکنیم، بدون آنکه مانع سرمایه گذاری شویم. این یک دوره انتقالی است. جامعه به این منابع و سرمایه ها نیاز دارد. پس از یک دوره فرضا ده ساله میتوانیم بطور کامل ملزومات اقتصاد سوسیالیستی را فراهم کنیم.

روشن است که این پاسخی سوسیالیستی نیست و ما آنرا بعنوان سوسیالیسم به مردم معرفی نمیکنیم. در سوسیالیسم کار مزدی و مالکیت خصوصی بر وسایل تولید و مبادله لغو میشود. پول از حیض انتفاع میافتد. این یک سیاست و برنامه انتقالی به سوسیالیسم است. رفتن به سوی سوسیالیسم ضمن تامین رفاه مردم در این دنیای خصمانه. تامین نیازمندی های مردم مجانا بدون آنکه هنوز رابطه کار و سرمایه از میان رفته باشد. این رئوس نظراتی بود که توسط منصور حکمت ابراز شد. همانگونه که گفتم هیچگاه به شکل یک طرح مدون در نیامد.

  ***